(6) L’histoire de tom – likken slet

Op bdsmleven was ik begonnen met het posten van een van mijn verhalen.

Nu kwam ik erachter dat het verhaal abrupt stopte en ik toentertijd, begonnen was aan een nieuw verhaal maar wel met dezelfde strekking, mijn ervaringen in Frankrijk en mijn soms waar gebeurde ervaringen op BDSM gebied.

Het kan dus voorkomen dat een gebeurtenis herhaald wordt, maar dat zal snel voorbij zijn omdat mijn verhaal weldegelijk chronologisch is opgebouwd.

Nu verder met het verhaal.

_______________________________________________________________

Ik genoot ervan om gedomineerd te worden. Opdrachten uit te voeren in de wetenschap dat er iemand op de wereld was, die het niet raar vond wat ik moest doen.

Of misschien juist wel en daarvan genoot.

De seksuele vernederingen die onder meer bestonden uit het drinken van mijn eigen urine, het publiekelijk dragen van een halsband of andere SM attributen, het dragen van gedeeltelijk zichtbaar damesondergoed en niet te vergeten, mijn kersenrood gelakte teennagels.

Het verplicht dragen van kuisheidskooitjes en alleen op commando klaar mogen komen ontbraken er niet aan.

Ik genoot ervan. Juist omdat ik iemand had die over mij waakte.

Iemand die mij mijn grenzen op liet zoeken en mij er ook er een klein beetje over heen liet gaan.

Ik deed het voor Haar en uiteraard ook voor mezelf. Ik wilde pijn lijden voor haar zolang zij daar genot door ervoer.

Langdurige onthouding van een orgasme. Ze wist zo goed dat ik daardoor nog geiler werd daarvan als dat ik normaal gesproken al was.

Daardoor werden mijn grenzen ook verlegd en, mits mijn vanilla omgeving niet geschaad werd, was ik een geile slet.

Een slaaf ? Tja, in mijn optiek is een slaaf iemand die een ander dient.

Zowel buiten als in een SM relatie.

24/7 hoor ik u denken ? Nee, ik denk dat het onrealistisch is.

Ik ben wél van mening, omdat bijvoorbeeld orgasme denial 24/7 is, dat de slaaf 24/7 er mee bezig moet zijn.

Maar er ook periodes zijn waar tutoyeren en een gewone ‘omgangsvorm’ gewenst zijn.

Dat wil niet zeggen dat de slaaf meteen tegendraads naar zijn meerdere moet worden.

Door mijn omgeving, een klein dorpje in de bergen in de Ardèche, is het niet mogelijk om bijvoorbeeld met een halsband rond te lopen.

Mijn kennissen zouden daar aanstoot aan kunnen nemen en tegenwoordig, iedereen heeft een camera bij zich, zou dit onwenselijk zijn.

Maar dat geldt ook voor een dorp in Nederland waar je enigszins bekend bent.

Dat wil niet zeggen dat je niet de grenzen op kunt zoeken.

En ook dat kan heel opwindend zijn.

Maar, zoals ik al zei, in je eigen dorp moet je op je hoede zijn om geen praat te krijgen die je niet wilt.

En dat is één van de redenen waarom ik een camper heb gekocht.

Ik heb de camper gekocht om eens verder te kijken dan het kleine gehuchtje waar ik woon, met zijn 150 inwoners.

Mijn bedoeling was om door het zuiden van Frankrijk te trekken om onder andere niet beperkt te worden door de, laten we zeggen, beperkingen die een dorpje met zich meebrengt.

Even voor de mensen die het niet weten en geen zin hebben om mijn geschiedenis uit het vorige verhaal te lezen, mijn ouders hebben het huis waar ik nu woon, in 1975 gekocht. 4 april 1975 wel te verstaan.

Dat betekent dus dat ik hier al kom sinds dat jaartal. Dit jaar dus 50 jaar.

Dit huis, en naderhand ook een appartement aan de zuidkust van Frankrijk, is altijd mijn ‘pied à terre’ geweest.

Oftewel, ik woonde vroeger in Nederland maar zodra ik de mogelijkheid had, pakte ik de auto en reed naar Zuid-Frankrijk. De sleutels lagen altijd in mijn dashboardkastje.

Dus ik ken hier veel mensen, mensen die ik inderdaad al meer als dertig, veertig jaar ken.

En die kennen mij als de ‘gewone’ Nederlander die graag een biertje met vrienden op het terras drinkt.

Meer hoeven ze ook niet te weten.

Het appartement, aan de kust is na het overlijden van mijn ouders verkocht en ik heb het huis in Frankrijk geërfd.

Voor details van mijn verhuizing, zie het andere verhaal.

Terug naar de werkelijkheid.

In Nederland had ik een goedlopend automatiseringsbedrijf en enkele honderden klanten waarvan ik ook vele als vriend beschouwde.

Tot ik ziek werd wat langzaam begon. Eerst pijn in mijn benen tijdens het lopen, vervolgens pijn op de borst en na vele ziekenhuisopnames, werd het tijd om met mijn bedrijf op te houden.

Mijn ex werkte parttime en mijn doel op dat moment was, wachten tot ze thuis kwam om samen iets te gaan doen.

Ik mocht en kon niet meer werken.

Voor iemand die altijd graag gewerkt heeft, met klanten,vrienden bezig was, was het een hel om in mijn kantoor aan huis te zitten.

Zelfs de ringtone van mijn vaste telefoon had ik veranderd zodat, als die overging, ik niet meteen geconfronteerd werd met mijn werkzaamheden.

Tot overmaat van ramp, kondigde mijn ex een scheiding aan en omdat mijn inkomsten toen niet toereikend waren, moest ik mijn vader vragen om zijn vakantiehuis in Frankrijk te mogen gebruiken.

Voor mijn gezondheid was dat een uitkomst maar voor de rest, niet erg geslaagd.

De ‘vrienden’ die ik dacht te hebben, lieten me vallen als een baksteen.

Zo af en toe als ze belden, dacht ik, och wat aardig, tot ze over hun probleem met hun computer begonnen en of ik op afstand niet even kon kijken.

Sinds ik in Frankrijk woon, zeven jaar nu, komt er één persoon enkele keren per jaar op bezoek.

Ik heb altijd alléén gewerkt en ik kan goed alleen zijn maar dat had ik niet verwacht.

Zelfs mijn beste vriend, waar ik elke vrijdag mee naar de kroeg ging om een pilsje te drinken, heeft mij één keer gebeld omdat zijn computer het niet deed.

En ja, soms breekt dat op.

In mijn verhaal vertel ik de leuke dingen die ik meemaak maar nooit de dingen die niet zo leuk zijn.

Zo, dat is gezegd.

Ik hoop dat ik een positief mens ben en zal ook deze periode overwinnen.

Maar, over mijn ervaringen met mijn meerdere kan ik dus niets meer vertellen en om toch het een en ander op te schrijven, zit ik eraan te denken om een fantasieverhaal te beginnen en mocht ik het geluk hebben om alsnog iemand tegen te komen, dit in het verhaal te verwerken.

Tenslotte, een slaaf zonder meerdere is niet echt een slaaf, toch?

Natuurlijk zou het leuk zijn om een ‘meerdere’ te ontmoeten maar laten we eerlijk zijn, de verhoudingen liggen een beetje scheef.

2% dominanten tegen 98% slaven die smeken om gedomineerd te worden.

En van die 98% slaven is er ook nog eentje die ver weg in Frankrijk woont.

Ik hoor u denken ’Eeeks, Frankrijk. Mooi land maar er moesten geen Fransen wonen.’ Dé uitspraak van de Nederlanders die de Franse taal niet machtig zijn en alleen naar een vakantiepark kunnen gaan dat door Nederlanders gerund wordt.

Frankrijk is een prachtig land. En wat betreft de Fransen, ze zijn echt heel aardig en behulpzaam als je de taal spreekt. Of in elk geval, de moeite doet om het te spreken.

De kans dat ik een ‘meerdere’ ontmoet, is voor mij praktisch uitgesloten.

Dat snap ik ook maar ik wil geen relatie met iemand opbouwen waar ik niet mezelf kan zijn. Nee, ik ga echt niet als een travestiet de straat op of met rode lippenstift op. Ik heb gelukkig nog een beetje eigen waarde.

Het zou leuk zijn om iemand (V) te ontmoeten om samen erop uit te trekken en elkaars waarden te respecteren.

_______________________________________________________________

Op een rustige avond zit ik op de bank, Poes tegen mij aanliggend, zinloos te zappen over de vele zenders die mijn schoteltje aankan tot plots mijn aandacht op één zender blijft hangen.

Crime and investigation heet de zender en er was een documentaire op die bijna afgelopen was.

De documentaire heet ‘The eunuch maker´.

Een vroegere meesteres, had het regelmatig over body modification.

Ik raakte er wel opgewonden door maar zou nooit het lef hebben om het bij mezelf laten uitvoeren.

The eunuch maker is een documentaire over een Noor die in Engeland is gaan wonen en zichzelf tot nullo had gemaakt.

Een eunuch is een man die gecastreerd is, dus de testikels waren verwijderd.

Een nullo is een man die niet alleen zijn testikels, maar ook zijn penis heeft verwijderd.

De man in kwestie, Martin Gustavson, had een website waar voornamelijk mannen naar een livestream konden kijken hoe een andere man gecastreerd werd of tot nullo gemaakt werd.

Uit de documentaire bleek ook dat deze Noor geen enkele medische achtergrond had en de slachtoffers eerst drogeerde om ze vervolgens op een beestachtige wijze, te castreren of nog erger.

Ik heb de documentaire wel gedownload maar heb hem niet afgekeken.

De fantasie van castreren heeft me wel altijd geboeid maar uiteraard nooit uitgevoerd.

Het idee om alleen een klein plastuitje te hebben, wond me wel op en zeker ook omdat de toenmalige Meesteres dit ook een mooie gedachte vond.

Ik wist uiteraard niet van het bestaan van die website en anders had ik toch niet het lef gehad om er te kijken.

Het geeft alleen maar aan dat er genoeg mensen zijn die tot extreme ingrepen toe in staat zijn, zelfs door onvakkundige amateurs.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik wel opgewonden raakte van de fantasie om gecastreerd te zijn.

Ik denk dat dat voor veel van de chastity lovers wel doen.

Nee, bij mij zit er nog alles op en aan.

Mijn seksuele ontwikkeling begon niet met SM.

Al tijdens mijn pubertijd vond ik het prettig om sommige meisjes dingen te dragen.

Geen idee hoe het gebeurde maar ik sliep als tiener altijd in een meisjes nachthemd. Mijn moeder wist dat natuurlijk en ik vond het fijn.

Pas veel later ben ik dames ondergoed gaan dragen en ook daar voelde ik me prettig in.

Het gevoel, de zachte stof, het idee dat ik iets droeg van de door mij aanbeden sekse, daar genoot ik van.

Niet iedereen kon daar mee overweg en toen ik het tegen één van mijn vriendinnen vertelde, hield ze het ook snel voor gezien.

Een andere vond het niet erg en mijn ondergoed ging dan ook gewoon mee de was in.

Voor de buitenwereld was ik de gewone stoere jongen, rookte, dronk bier en had een brommer.

Onder mijn spijkerkleding, tja, daar zat vaak een klein damesslipje of soms een panty.

Ik kan me niet herinneren dat ik ooit betrapt ben.

Je wordt heel voorzichtig als je iets doet waar ze in een dorp niet goed mee overweg kunnen.

Maar dat maakte het dan ook weer spannend.

Één van mijn eerste Meesteressen, vond het ook opwindend en ging nog verder.

Ik moest van haar volledig in lingerie. Een pikant slipje, bh’tje, jarretelgordeltje en bijpassende kousen.

En zo kwam het ook voor dat ik, onder mijn ‘gewone’ kleren, een lingeriesetje naar het werk aan had.

Opletten dat de kousen niet teveel onder mijn broek uitkwamen.

De meesteres vond het leuk en vond het ook leuk om mij te vernederen.

Ik kwam in aanraking met het woord ‘sissy’. Tegenwoordig alom verspreid maar toen was dat nog niet zo gewoon.

Ik kreeg opdrachten om naar de bossen te gaan. Mijn gewone kleren in de achterbak te doen en alleen gekleed in een lingeriesetje, de bossen in te lopen.

Enkele honderden meters het pad op en met een stijf plassertje weer terug.

‘Oja, als je dan weer naar huis rijdt, dan ook alleen in lingerie natuurlijk.’

Ik lachte als een boer met kiespijn maar deed het wel. Zelfs op afstand bleef ik gehoorzaam. Het hoorde bij mij.

Ik was een geile sissy en genoot ervan om bevolen te worden.

En zo groeide ik langzaam in de wereld van de SM.

De opdrachten werden steeds heftiger en ik deed mijn uiterste best om te gehoorzamen.

Pijn begon erbij te horen en ik begon pijn ook als plezierig te ervaren.

De vernedering, de pijn en het gehoorzamen waren voor mij belangrijk.

Ik deed mijn uiterste best om aan de opdrachten van de meesteres te voldoen en als ik iets deed, deed ik het ook met volle overgave.

Zoals ik al zei, ik kwam op jonge leeftijd al in aanraking met het fenomeen, ziekenhuis.

Zoals elke burger, is het geen pretje om naar het ziekenhuis te moeten.

‘Slet?’ zei de meesteres dan, ‘morgen naar het ziekenhuis?’

‘Ja Meesteres, om half elf moet ik er zijn.’

‘Goed, zwart slipje,bh’tje, jarretelgordeltje en kousen aan en net voordat je opgeroepen wordt, mag je je ondergoed wisselen op het toilet. Zodra je klaar bent, meteen weer naar het toilet en je eigen ondergoed aantrekken.’

Ik kreeg het al warm bij het idee. Ik moest een tasje meenemen waar ik tijdelijk het damesondergoed in kon doen. Ik moest voorbereidingen treffen.

En wat zei ze nou? ‘…..naar het toilet en je eigen ondergoed aantrekken?’

Ohh mijn God. Ze bedoelde met ‘mijn eigen ondergoed’ het lingerie-setje.

Ik bloosde en die vernedering wond me op. Mijn pikje en balletjes, ondertussen volledig ontdaan van elk haartje, stond stijf overeind.

Gelukkig was ik niet groot geschapen ander had ik nooit in die slipjes gepast.

Het idee dat ik iemand kende die niet walgde van een ‘man’ in damesondergoed, was een genot.

Die Meesteres had een enorme controle over mij gekregen en ondanks dat alles op afstand, via internet gebeurde, deed ik wat ze van mij verlangde.

En één van die dingen was ook het verbod op een orgasme.

Al zolang ik met BDSM bezig ben, zijn kuisheid in combinatie met de bekende kooitjes, onomstotelijk verbonden met mijn bestaan.

Vele, heel veel kooitjes heb ik uitgeprobeerd maar geen enkele was geschikt voor mij.

Dat wilde niet zeggen dat als ik niet gekooid was, ik aan mijn pielemuis begon te trekken om een ontlading te krijgen.

O nee, de Meesteres bepaalde dat en de eerste keer dat ik langdurig zonder aftrekken en orgasme moest doen, kwam de teller tot 65 dagen.

Voor de camera liet ze mij, terwijl ik uiteraard gekleed was in een frivool zwart lingerie-setje, klaarkomen.

Mijn 65 dagen lange kwakje opgespaard, spoot ik op mijn bureau.

Ik pakte de rol keukenpapier en wilde het opdoen maar ze onderbrak me.

‘Likken slet, jij maakt er een zooitje van en dan zul je het ook zelf opruimen.’

Ik likte mijn eigen sperma op en eerlijk gezegd, voelde ik me alweer geil worden.

Nadat ik alles opgelikt had,kwam ik overeind en hield de camera op het bureau gericht zodat ze kon zien dat het goed was gedaan.

‘Goed zo sletje van me, 65 dagen hè?’

‘Ja Meesteres, dank U’ zei ik trots.

Ze lachte, ‘Goed zo, nu gaan we voor de 100 dagen.’

Ik bloosde, antwoordde ‘Dank U Meesteres.’

‘En, ga je ervan genieten?’

ik knikte en voelde mijn pikje alweer stijf worden.

Ik schaamde me dood. Waarom werd ik toch zo geil elke keer.

‘Ja Meesteres. Ik heb nu alweer een stijf pikje.’

Ze glimlachte ‘jij hebt geen pikje, jij hebt een klitje en alleen jongens en mannen met een pik, trekken zich af en komen klaar. Dat je dat maar weet. 100 dagen slet, en je komt er niet aan.’

Natuurlijk zou ik me eraan houden. Als ik 65 dagen aan kon, kan ik 100 dagen ook aan. Tenslotte had ik toch geen pik meer?

_______________________________________________________________

Terwijl Nederland baadt in de zonneschijn en velen hun toevlucht zochten op de terrasjes, is het weer hier in het zuiden van Frankrijk, om het maar netjes uit te drukken, niet echt goed te noemen.

De afgelopen dagen is er volgens mij net zoveel regen gevallen als in een heel jaar en ik, die brave Nederlander die altijd netjes op de fiets naar het dorp fietst om op vrijdagavond een biertje te gaan drinken, moest noodgedwongen thuis blijven.

Hier gaat iedereen met de auto naar de kroeg of feest. Iets dat in Nederland nog maar heel zelden voorkomt.

‘Drinken ze dan geen alcohol?’ hoor ik u denken.

Nou, echt wel. Maar ‘wij’ leven in ‘the middle of nowhere’ en dat geldt ook voor de politiecontroles.

Je moet je werkelijk bijna dood tegen een muur rijden, voordat je gecontroleerd wordt. En ja, dat gebeurde dus met een kennis van mij. Hij had veel te veel gedronken en wilde nog ‘eventjes’ naar het dorp 10 kilometer verderop. Op de terugweg knalde hij met zijn Quad tegen een natuurstenen muur van 10 meter hoog en die gaf niet mee.

De helikopter moest eraan te pas komen en in het ziekenhuis werd hij ‘aangehouden’ omdat hij te weinig bloed in zijn alcohol had.

Nee, wat dat betreft lopen ze hier nog ver achter.

Ze lachen wel als ze mij op mijn fiets aan zien komen. Muts op, wanten aan, dikke jas.

Ik kan het mij niet veroorloven om mijn rijbewijs kwijt te raken en trouwens, ik wil helemaal niet met de auto naar een plek waar ik van te voren weet, dat ik alcohol drink.

Terug naar het heden. Wat een prutweer. Ik weet ook wel dat het binnenkort beter wordt maar nu is het niet al te best.

De glasvezel is ook nog steeds niet gemaakt en dat duurt nu al zo’n dag of tien.

Gelukkig heb ik een klein beetje verstand van automatisering en kan, door mijn mobiele telefoon aan mijn netwerk te hangen, toch nog enigszins vooruit.

Langzaam aan komen de berichten binnen dat in de omliggende dorpen de verbinding weer operationeel is dus ik ga ervan uit dat wij, begin van de komende week aan de beurt zijn.

Ondertussen daalt het positiviteitsgevoel tot ver onder nul en begin ik maar wat via internet te bestellen.

Tenslotte is het altijd leuk als er weer eens wat in de brievenbus valt.

En dan met het verbaasde gezicht van Mr. Bean net doen alsof je een pakje van een onbekende hebt ontvangen.

Je moet wat als je alleen bent.

Nee, de Chinezen hebben aan mij een goeie. De Shein en Aliexpress bestellingen vliegen hier de deur uit en als alles goed gaat, worden de pakketjes, via de grote brievenbus die aan de poort hangt, netjes thuis bezorgd.

Alhoewel dat de laatste tijd wat minder goed gaat, moet ik zeggen.

De pakketpost uit China is overgenomen door een andere firma en alhoewel die aangeeft, ‘uw pakket wordt dan en dan bij u bezorgd’, ik de hele dag thuis ben, en toch de volgende dag een bericht ontvang, ‘uw pakket ligt klaar op het afhaalcentrum´.

Het ‘afhaalcentrum’ ligt op 15 kilometer afstand en ik weet zeker dat die firma niet bij mij aan de deur is geweest.

Het ophalen daar heb ik geen zin in dus ik mail dat ik niet in staat ben om het pakket op te halen.

Het duurt dan nog twee dagen en alsnog wordt het pakket thuis afgeleverd.

Ze proberen het gewoon zo goed mogelijk te houden door de klanten naar het afhaalcentrum te laten komen.

Één van die pakketjes was mijn bestelling bij Shein. Glimlacht.

Tja, nog wat mooie slipjes, wat panty’s en pantoffels. Twee leggings, een heel dunne zwarte en een wat dikkere, blauwe.

Het is raar maar tijdens het uitpakken voelde ik opwinding in mijn slipje.

De hele dag komen er de mooiste dames op mijn bureaublad voorbij, de een nog erotischer als de ander en het uitpakken van wat damesslipjes, windt me meer op dat de foto’s.

De zwarte legging voelt zo lekker aan. Zo zacht, dun, fluweel is het bijna.

De pantoffels heb ik gelukkig een maat groter besteld als ik eigenlijk heb want ze vallen wat klein uit. Ze passen en zijn voor in de camper bedoelt.

Vrijdagavond, mijn eigenlijke kroeg avond, bleef ik vanwege het weer maar thuis.

Op aanraden van iemand ben ik begonnen aan de serie Adolescence.

De recensies waren verbluffend en ik had er dan ook een goede hoop op.

De eerste aflevering die ik donderdag al gezien had, ging wel.

Dus, vrijdag op de bank, Poes tegen mij aan, hoppa, de rest kijken.

Een korte reactie van mij, nee. Niet mijn ding. Een politieagent die de hele tijd met zijn handen in zijn zakken loopt.

Verder vond ik de serie nogal langdradig.

Maar, de avond was voorbij.

De volgende ochtend weer op tijd op. Wassen,scheren, koffie, nieuws lezen, brood halen.

Het brood moest nog altijd gehaald worden in de kroeg en zoals gewoonlijk, zaten er in de ochtend een man of tien en een vrouw binnen.

Ik kende iedereen en moest dus de hele bar af om iedereen een handje te geven. Dat hoort nou eenmaal zo.

De barvrouw gaf mijn brood aan en ik kletste nog even met een kennis.

De vrouw van die kennis, die ik uiteraard ook goed kende, zei plotseling, ‘mooie schoenen heb je aan.’

Ik keek naar beneden en zag mijn inderdaad nieuwe schoenen.

Één van mijn afwijkingen is, dat als iets goed is, ik er vaak meteen twee van koop. Vorig jaar had ik nieuwe schoenen gekocht. Nette schoenen maar wel werkschoenen met een stalen neus.

De schoenen zijn afsluitbaar met een klittenband en hebben redelijk grote openingen.

En toevallig was ik vandaag begonnen met mijn tweede paar.

Ik had geprobeerd om mijn schoenen aan te doen met mijn gewone sokken maar daar waren ze té nieuw voor.

Plots had ik het lumineuze idee om panty sokjes aan te doen. Korte sokjes maar zo dik als een panty.

Ik had die ooit gekocht, één doosje met zwarte en een doosje met huidkleurige sokjes.

Die ochtend had ik de zwarte aangedaan en jawel, mijn nieuwe schoenen pasten en na ze wat ingelopen te hebben, zouden ze groot genoeg zijn om mijn gewone sokken weer aan te kunnen.

En juist deze ochtend, zit er een vrouw in de kroeg die het opvalt dat ik nieuwe schoenen draag en ook nog eens duidelijk de panty sokjes draag.

Typisch.

Naderhand, toen ik weer naar huis reed, moest ik er wel om lachen.

Het slechte weer hield aan. De stroom viel geregeld uit. Tja, hier in de bergen lopen alle leidingen boven de grond en zodra het waait en regent, is het kassa.

Maar, na twee keer bleef het verder rustig en kon ik die avond toch nog een film kijken.

Binnenkort zou het weer wel beter worden en de werkzaamheden in de camper begonnen ook langzaam te vorderen.

Verder was en bleef het rustig.

Ik stuurde mijn zus, het enigste familielid waar ik nog contact mee had, een berichtje.

Het was haar verjaardag en normaal gesproken bel ik altijd maar nu de glasvezel eruit lag, beloofde ik haar dat ik haar begin van de week zou bellen.

Ze had al genoeg aan haar hoofd met haar verjaardag.

Ik had, toen ik naar Frankrijk emigreerde, niet verwacht dat, ondanks het internet, de communicatie met mijn kennissen zou stoppen.

Vroeger, toen het internet net in opmars kwam, had ik vrienden overal ter wereld en was het juist leuk om te kletsen over de zaken die hun en mij bezig hielden.

Nu internet door iedereen gebruikt wordt om te communiceren lijkt het wel, of het juist minder wordt.

Ook als je iemand een onschuldig complimentje geeft, blijft vaak een reactie al uit.

De mensen lijken immuun te worden door, waarschijnlijk de vele berichtjes die ze ontvangen.

Iedereen is daar vrij in natuurlijk en ik ben de laatste die iemand zou gaan lastigvallen.

De storm die ervoor zorgde dat de stroom uitgevallen was, werd tijdens de nacht minder.

En zowaar, de volgende ochtend kwam er een waterig zonnetje door.

Ondanks dat ik elke dag van de week vrij ben, kan doen en laten wat ik wil, is de zondag toch een dag gebleven waar ik zo min mogelijk doe.

Ook deze zondag.

Ondanks dat ik een beetje depri was, lag ik in bed te denken wat ik aan zou trekken. Ik hoefde nergens naar toe en dan is het altijd leuk om iets aan te doen wat ik graag draag.

Ik pakte één van mijn nieuwe slipjes en trok die aan. Daarna naar de badkamer waar ik me waste, scheerde en lekker opfriste.

Terug in de slaapkamer trok ik een la open met mijn bh’tjes.

Een nieuw, nog nooit gedragen wit bh’tje wat bij het transparante slipje paste, pakte ik eruit en trok het aan.

Het voelde goed aan en het was maar goed dat het bh’tje een klein cupmaatje had.

Een wit T-shirt volgde en toen was het tijd voor mijn laatste aanwinst, de nieuwe, op een panty lijkende legging.

Ik stak mijn voet met rood gekleurde nageltjes erin en voelde hoe de strakke stof om mijn been zat.

Mijn andere been volgde en ik stond op om de legging verder aan te trekken.

Mijn blote voeten staken eronder uit en komende week, bedacht ik me, zal ik mijn nageltjes nog eens lakken.

In het begin was ik bang dat ik ooit betrapt zou worden met mijn kersenrode nageltjes maar nu boeide het me niet meer. Ik vond het een geil en opwindend gezicht en gevoel en dat ging boven alles.

Net zoals mijn enkelbandje wat ik nog steeds vol trots droeg.

Beiden een fijne herinnering aan mijn laatste meesteres en nog steeds goede vriendin.

Op de stoel lagen de dunne zwarte panty sokjes nog en ik pakte ze beet.

Één had al een gaatje erin. Niet zo vreemd want zodra ik thuis ben, doe ik mijn schoenen uit en loop op kousenvoeten.

Ik gooide hem meteen in de prullenbak en pakte een nieuw setje uit het doosje.

Hoe zoiets kleins een opwindend gevoel kan geven.

De sokjes gingen aan, enkelbandje eroverheen en mijn rode nageltjes nog steeds zichtbaar.

Ik hoorde Poes miauwen beneden en ik riep ‘ik kom eraan’ naar Poes.

Zoals gewoonlijk was ze meteen stil en terwijl ik mijn katoenen blouse aantrok, liep ik naar beneden.

Ik maakte de buitendeur open en ze rende naar buiten.

Zoals ook gewoonlijk, meteen de rem erop en bij het eerste plasje regenwater wat er lag, eerst drinken.

Er gaat toch niks boven lekker vers regenwater?

Voor mij was er koffie.

Lekker een warme kop koffie en daarna even de kranten doornemen.

Nee, deze keer geen opmerkingen over waar het over ging in de kranten.

Het was al erg genoeg dat er over spelshows geschreven werd in de kranten.

Alsof dat nieuws was.

Zoals ik al zei, de afgelopen periode gaat het even wat minder met mij. Niks om je zorgen over te maken.

Waarschijnlijk heeft de winter gewoon te lang geduurd.