(7) L’histoire de tom – pain is so close to pleasure

De hoofdstukken van dit verhaal zijn al enige tijd oud. Daarom begint het ook dat het mooi weer is. Helaas, voor jullie en ook voor mij, duurt het nog even voordat we de 30 graden weer aan gaan tikken.

Verder wil ik opmerken dat de Meesteressen in mijn verhaal, op fantasie berusten en ik nog steeds op zoek ben naar een vriendin die, net zoals ik, een open mind heeft.
En nu verder met mijn verhaal.

Oja, ik zag dat ik nog veel te posten heb dus gaat het vanaf nu in grotere hoofdstukken.
________________________________________________________________________

En de eerste zonnestralen breken alweer door het grijze wolkendek heen en voor de eerste keer dit jaar, haal ik de grasmachine uit zijn winterstalling.

Ik ben geen tuinier en weet niet vanaf wanneer je mag maaien.

In mijn agenda staat ‘Als je het gras te hoog vindt, moet je maaien.’

En warempel, ik vond het gras te hoog.

Ik pakte de maaier en zette hem op de hoogste stand. Op mijn gemak duw ik het apparaat over mijn gazon en een klein halfuurtje later, is het gras nóg hoog maar nu wel gelijkmatig hoog.

Alweer een klus geklaard.

Met een eigen huis en vooral een oude boerderij met wat grond erbij, blijf je bezig.

Door de storm van de afgelopen dagen hadden we verschillende keren stroomuitval gehad.

Tja, hier in de bergen lopen alle kabels van mast naar mast en dat is gevoelig.

Ondertussen ben ik erachter dat als het tegelijkertijd hard waait en het regent, we gegarandeerd stroom uitval krijgen.

Het hele dorp valt dan uit en laatst was ik bij de buurman en vroeg ‘wie is daar verantwoordelijk voor?’

‘Tja, dan moet je bij de burgemeester zijn.’

‘Is er dan niemand die daarover iets gezegd heeft tegen hem ?’

Hij haalde zijn schouders op, ‘och, zo vaak valt de stroom niet uit.’

Nee, daar had hij gelijk in maar het is wel vervelend tegenwoordig met internet en tv.

De volgende keer als ik de burgemeester zie, zal ik hem er eens op aanspreken.

In elk geval, tijdens de stroomstoring, vielen er enkele groepen uit.

Ik had toch niets te doen en besloot de groepen te verplaatsen zodat ze niet meer zo gevoelig waren.

Nu afwachten op de volgende storm die ons teistert.

De bakkersvrouw is weer terug. Twee weken lang brood moeten halen in de kroeg en gelukkig, nu is ze weer terug.

De bakker ook gelukkig want zonder hem zouden we wel blij zijn met de bakkersvrouw maar zou ze niets te verkopen hebben.

Tenminste, niets om op te eten.

Ze had gehoord van de ellende en keek heel beteuterd toen ik vertelde dat wij het brood bij Mélo moesten halen.

Maar, gelukkig was ze er weer.

Ook internet was weer gerepareerd na twee lange weken. Iedereen blij en her en der heb ik geholpen om alles in te stellen.

En zoals gewoonlijk, ‘Zullen we dan een keer gaan uit eten?’

Tja, daar zeg ik geen nee tegen natuurlijk.

Dus, voor zaterdag ben ik al ingepland om met enkele buren te gaan uit eten.

Ondertussen kluste ik nog vrolijk door aan mijn camper en langzaam aan begon het einde in zicht te komen.

De vorige eigenaar had een grote sticker op de motorkap geplakt van een of ander metal festival en toen ik de camper overgenomen had, was dat het eerste wat ik met de föhn, verwijderde.

De contouren waren altijd nog zichtbaar en ik herinnerde mij dat ik vroeger regelmatig gebruik maakte van Commandant poets en polijst middel.

Dus, een grote pot aangeschaft en heel voorzichtig begonnen met poetsen.

Het was als magie, zo vlot als de achtergebleven tekst verdween en terwijl ik druk aan het poetsen was, rinkelde mijn telefoon.

Ik nam op en het was mijn buurman.

Die zat in het zonnetje in zijn tuin en vroeg of ik zin had om een biertje te komen drinken.

Ook daar zeg ik geen nee tegen en nadat ik alles opgeruimd had, sjokte ik de berg omhoog en schoof aan de tafel aan.

Ook hun waren door de buurman uitgenodigd om mee te gaan eten en zodoende kwam het gesprek over hoe we naar het restaurant zouden gaan.

Ik zei, ‘met z’n vijven in één auto wordt krap hoor’ waarop de buurman reageerde, ‘en de hond moet ook mee.’

Ik proestte het uit. ‘Met z’n vijven in een golfje en de hond erbij?’

‘Nee, we gaan met twee auto’s en ontmoeten elkaar ginder.’

Gelukkig dacht ik. Met z’n allen in een golfje zou wel heel krap worden door de bergen.

Het gesprek kreeg een andere wending en de buurman begon over een andere buurman te vertellen.

Die buurman, die ik ook goed kende, lag in een scheiding.

Hij was ondertussen al verhuisd naar een andere regio maar zijn vrouw bewoonde nog steeds het huis.

Zijn huis. Ze waren dan wel getrouwd maar hij had het huis, bij ons in het dorp, alleen gekocht.

Het is een mooi vrij gelegen natuurstenen huis. Helemaal verbouwd en gerestaureerd. Heel, heel veel grond erbij en ik vroeg aan mijn buurman wat de vraagprijs was.

‘De buurman is allang blij als hij zijn aanschafprijs terugkrijgt’, zei hij en die was 140.000 euro.

Ik schrok, máár 140.000 euro? Het is een groot huis, drie verdiepingen en grond erbij waar je een camping op zou kunnen beginnen.

Ik dacht meteen aan een vriend van mij, die net gepensioneerd was en rond aan het kijken was voor een tweede huisje in Frankrijk.

De volgende ochtend heb ik hem een berichtje gestuurd en hij zou het gaan overleggen.

Hij komt regelmatig met de camper mijn kant op en komt altijd even op bezoek. Brengt wat dingen mee voor mij uit Nederland.

Overigens, weet hij nog niet van het bestaan van mijn camper af.

‘Hoe gaat het?’ toonde mijn telefoon.

Een bericht van de Meesteres.

Ik vertelde dat het weer wat beter ging en ik me niet zo depri meer voelde.

Als je je depri voelt, is de zin in seks of andere opwindende zaken, ook verdwenen.

Maar, dat gevoel begon alweer terug te komen.

Zoals ik al zei, ik was geil geworden, lees: ik kreeg een opkomende erectie toen ik mijn nieuwe slipjes en panty’s uit had gepakt.

Ik had de volgende dag meteen een nieuw slipje aangetrokken en het zat zo heerlijk.

De meesteres wist dat maar al te goed en wist dat ik snel opgewonden raakte.

‘Jij draagt toch alleen maar damesslipjes en geen herenondergoed meer, toch?’

Ik schaamde me. Ja dat deed ik en ik wist ook dat het mij niet stond.

Maar ik genoot er zo van en dat genot wilde ik graag blijven voelen.

‘Ja Meesteres. Ik draag alleen damesslipjes. Ik moet eerlijk bekennen dat ik zo uit mijn hoofd niet weet, waar mijn herenondergoed is gebleven.’

‘Goed zo, ik wil dat je doorgaat met het dragen van damesslipjes. Maar….’

Ik keek op en vroeg ‘Maar wat, Meesteres?’

Maar, de tijd van gemakzucht is voorbij. Ik ga regels opstellen voor jou, waar je je uiteraard aan dient te houden. Elke afwijking die plaatsvindt, meldt je zelf bij mij en ik zal daar een consequentie aan verbinden.’

Ik knikte, een slaaf moest regels hebben om goed te kunnen functioneren.

‘Duidelijk Meesteres’ antwoordde ik.

‘teentjes gelakt?’ vroeg ze.

Ik bloosde, voelde mijn klitje groeien en antwoordde ‘ja Meesteres.’

‘Goed zo, vanaf nu elke week bijwerken en zo nodig opnieuw lakken. Enkelbandje om je rechterenkel?’

Mijn kleine pikje werd groter en ik voelde het tegen mijn spijkerbroek drukken.

Nee, nog geen volle erectie maar het reageerde.

‘Ja Meesteres. Enkelbandje is ook om.’

‘Goed zo, ik had niet anders verwacht. Zoals ik al zei, zullen er vanaf vandaag nieuwe regels bijkomen. Regels die jou opwinden maar ook regels die je niet fijn zult vinden maar die je desondanks toch dient uit te voeren. Begrepen?’

‘Ja Meesteres. Ik begrijp het.’

‘Goed, vanaf nu, maar dat doe je al regelmatig begrijp ik, als je de wekelijkse boodschappen gaat doen, draag je een mooi bh’tje. Het gevoel, zoals je zelf altijd zegt, windt je op en zodoende denk je aan mij.

Bijkomend, zorg je dat je pinknageltjes in de zelfde kleur gelakt is als je teentjes. Mochten er andere vingers bijkomen, hoor je dat van te voren.’

‘Eigenlijk hoorde die op één maar jou kennende, had je dat vast wel begrepen, je komt niet meer klaar zonder uitdrukkelijke toestemming van mij.

Het is verboden om je pikje of klitje, op generlei wijze aan te raken waardoor je een orgasme krijgt of zelfs genot ervaart.

Mocht ik toestaan dat je een orgasme zou mogen krijgen, dan gebeurt het op de wijze die ik van te voren bepaald heb en je kunt ervan uit gaan, dat plezier er ver van weg staat. Begrepen?’

‘Ik las haar bericht nogmaals en mijn pikje ehh, klitje, drukte nog harder tegen mijn spijkerbroek.

‘Ja Meesteres, dank U Meesteres.’

Hoe raar het ook klinkt, ik was daar zo blij mee en vandaar dat ik haar bedankte.

Ze glimlachte, ‘ja ja, en jij denkt dat het plezierig is om klaar te komen. Nou sletje, vergeet het maar. Je zult ooit wel wennen aan de pijn hoor.’

Ik kreeg het warm. Mijn klitje groeide zonder dat ik daar invloed op had.

Ik wist dat er iets over moest zeggen en zei ‘mijn klitje is stijf aan het worden, Meesteres, sorry.’

Ze lachte, ‘sorry? Omdat je een geile slet bent? Hahahaha, je mag van geluk spreken dat je geen kooitje aanhebt. Trouwens, daarover gesproken, ik weet dat je een probleem hebt met het dragen van de kooitjes als je een spijkerbroek aanhebt. Die zitten te strak en daardoor is het dragen van een kooitje ondoenlijk. Ik ben geen gemene Meesteres, tenminste, niet altijd, maar vanaf nu, als je thuis bent, draag je maar je wijdere nieuwe broeken en is je klitje netjes gekooid.

De regel ‘geen stijf pikje meer’ blijft van kracht.

Dat doet me trouwens meteen aan het volgende denken, met het kooitje aan, heb je mij ooit verteld, kun je niet staand plassen of je piest je hele broek onder.

Nou, dat betekent dat je voortaan zittend plast. Niet alleen op het toilet maar ook als je je buitenshuis bevindt. Overal. Begrepen?’

Dat mijn klitje op slot moest, was niet omdat ik me zou aftrekken of klaarkomen zonder toestemming.

Nee, het kooitje herinnerde mij aan mijn status. Ik ben een slaaf zonder zeggenschap over mijn eigen lichaam.

Ik reageerde ‘als ik het kooitje aanheb, Meesteres, dan moet ik wel zittend plassen.’

‘Precies, maar voor jou geldt dat nu als regel. Zonder of met kooitje, binnen of buiten, plassen doe je zittend.’

‘Nou, er blijft dan nog één kwestie over.’

Ze wachtte tot ik iets zei en daarom vroeg ik, ‘Wat dan Meesteres?’

Ze glimlachte weer, ‘deze zomer, als je alleen thuis bent, in de tuin bezig bent, aan het barbecueën bent of iets anders aan het doen bent in en rondom het huis, ben je volledig naakt. Met volledig naakt bedoel ik uitgezonderd je enkelkettinkje en je metalen kooitje.

Met volledig naakt bedoel ik ook, volledig onthaard. Dus niet alleen je oksels en schaamstreek, nee, alles tot en met je nek.

Ik weet dat je het vreselijk vindt om ongeschoren rond te lopen dus bij deze, alles onder je neus is netjes kaal.

Aangezien het al mooi weer aan het worden is, denk ik dat die regel wel in kan gaan vanaf 1 april. Dus, bereid je maar voor, alles eraf.’

Ik bloosde en pakte het metalen kooitje uit de lade.

‘Meesteres?’

‘Ja, wat is er ? Heb je nog vragen ?’

‘Eh nee, maar mag ik nu het kooitje aandoen. Ik voel een erectie opkomen.’

‘Natuurlijk, maar dan blijft het vannacht ook aan. Morgenvroeg, na het boord halen bij je favoriete bakkersvrouw, doe je het kooitje af en begin je je hele lichaam te ontharen. Alles. Begrepen ?’

‘Ja Meesteres, dank U.’

‘Ik wist wel dat je geil zou worden en om je kooitje zou vragen. Denk eraan, een stijve, aftrekken, klaarkomen zonder toestemming is pertinent verboden. Alleen IK bepaal wanneer je klaarkomt.

En nu, hop, doe je kooitje aan. Ik heb nog genoeg te doen.

Tot later.’

Ik wilde nog iets zeggen maar ze was al weg.

Ik opende het kooitje, liet mijn spijkerbroek zakken en deed ook het dunne transparante slipje omlaag.

Na wat gerommel, was het kooitje aan en ja, meteen voelde ik me veilig.

Ik glimlachte, hoelang zou het gaan duren voordat ze me toestemming geeft ?

Op dit moment had ik nog geen behoefte om een orgasme te krijgen maar ik wist van mezelf, dat ik het er soms heel moeilijk mee kon krijgen.

Ik had me voorgenomen om het vol te houden. Zoals het hoort.

_______________________________________________________________

De volgende ochtend was ik al vroeg wakker.

Niet vanwege het kooitje dat ik droeg maar omdat ik slecht sliep.

Dat hield in dat ik vaak midden in de nacht wakker werd en vervolgens niet meer in slaap viel.

Ik blijf dan wel gewoon in bed liggen en hoor de auto’s vertrekken van de mensen die, naar mijn beleving, midden in de nacht naar hun werk gaan.

De boer die met zijn quad de bergen op rijdt om zijn schapen te voeren om half zes.

Ik lig rustig te wachten tot het rond half acht is en ik het een mooie tijd vind, om op te staan.

De ‘gewone’ ochtend erectie van een man en ook van mij, blijft dan uit omdat ik wakker ben.

Wel krijg ik een erectie omdat ik weer te geil ben en geniet van mijn kooitje.

Dus links of rechtsom, ik merk het toch wel.

De klok wijst 7:15 aan en de buur, buurman is net vertrokken met zijn auto om de bus op te gaan halen om de schoolkinderen naar school te brengen.

Gisteren, voordat ik het kooitje aandeed, had ik mijn schaamstreek al volledig onthaard met de epilator.

De pijn die viel wel mee. Het kietelt een beetje maar echt pijn doet het niet meer.

Vandaag was de rest van mijn lichaam aan de beurt.

Ik lag op mijn rug, beentjes uit elkaar, genietend van het gewicht dat om mijn pikje zat.

Langzaam drong het tot me door dat ik mijn eigen genot aan de kant moet schuiven.

Het krijgen van een erectie, een orgasme of ander seksueel genot was niet voor mij bedoelt.

Mijn genot bestond uit het geven van genot. Niet zozeer fysiek, was dat maar waar maar door het gehoorzamen.

De Meesteres laten genieten door te gehoorzamen. Haar laten genieten door mij te gebruiken op de door haar gekozen manier.

Terwijl ik daar over nadacht, kreeg ik een erectie in het kooitje.

Zie je wel, geile slet. Je wordt al geil als je erover nadenkt.

Ik liet mijn handen over mijn kleine borstjes gaan en toen ik mijn stijve tepeltjes aanraakte, ging er een rilling van genot door me heen.

Ze had gelijk. Ik was echt een slaaf. Ik wilde altijd wel maar onbewust was het nog niet ingedaald.

Ik liet mijn hand tussen mijn benen glijden en voelde hoe het metalen kooitje strak om mijn stijve pikje zat.

Welk slipje zal ik aantrekken vandaag?

Sowieso transparant. Het kooitje blijft aan dus een mini slipje is niet mogelijk.

Ik besloot om vandaag een roze transparant boxer slipje te dragen.

Het zou goed om het kooitje passen en het zou toch mijn geilheid tonen mocht het zichtbaar zijn.

Ik zwierde mijn benen over de rand, stond op en trok de lade met slipjes open.

Na enig zoeken had ik het gevonden.

Volledig transparant, roze en een mooi strikje voorop.

Alleen gekleed in het slipje, liep ik naar de badkamer, deed het broekje omlaag en ging op het toilet zitten.

Nog een voordeel van het kooitje, door het gewicht wees het klitje naar beneden en kon ik niet over de rand plassen.

Ik trok mijn slipje weer omhoog en spoelde het WC door.

Ik scheerde en waste me en toen ik weer netjes klaar was voor een nieuwe dag, liep ik naar de slaapkamer en kleedde me aan.

Het kooitje bleef aan. Ik wilde beseffen dat ik een slaaf ben.

Nadat ik me aangekleed had, liep ik naar beneden en Poes lag nog op haar stoel voor de open haard te slapen.

Poes had het maar wat goed en pas toen ik de voordeur van het slot deed, werd ze wakker.

Ik pakte een kop koffie en liep mijn kantoortje in.

Op mijn gemak nam ik de kranten door, tenslotte was internet weer operationeel en dat was toch wel een prettig.

Poes miauwde een keer waarmee ze wilde zeggen dat ze naar buiten wilde.

Ik, haar persoonlijke bediende, stond op en liet ze naar buiten.

‘Tot straks, Poes’.

Ik sloot de deur weer en raapte iets van de grond op. Nog steeds voelde ik de pijn in mijn rug die al enkele weken duurde.

De pijn was gelukkig niet heel erg en ik ging weer verder met mijn koffie en kranten.

Vandaag zouden we gaan eten. Mijn buren hadden mij, en mijn andere buren uitgenodigd om in een restaurant te gaan eten.

Nou ben ik zelf niet zo voor om ’s middags naar het restaurant te gaan, maar de Fransen doen het nu eenmaal graag.

Mijn telefoon ging over en ik had een bericht ontvangen.

Het was een foto gemaakt vanuit een cabine van een sneeuwschuiver.

Een kennis had de foto opgestuurd met de mededeling dat ik wel warme kleren aan moest doen en stevige schoenen want het had gesneeuwd op de hoogte waar het restaurant zich bevond.

Enkele uren later reden we naar het dorp wat misschien maar 30 kilometer ver ligt maar ook bijna 1000 meter hoger.

En jawel, vanaf 800 meter lag er een flink pak sneeuw.

Het miezerde en het was erg mistig. Normaal gesproken is het daar druk met toeristen die skiën en langlaufen maar door de mist was het veel te gevaarlijk.

Het blijft een rare gewaarwording dat op een relatief zo’n korte afstand, het weer compleet anders is.

Voordat we naar het restaurant zouden gaan, moest er eerst og een boodschap in het nabijgelegen dorp gedaan worden. De lokale slager zou het beste zijn van de hele regio en terwijl wij in de auto wachtten, deed de vrouw des huizes haar boodschappen en kwam even later met een grote zak vlees, naar buiten.

Nadat alles opgeborgen was, ging de tocht verder naar het restaurant en vanwege het weer, was er op enkele hoofden na, niets te doen.

Zoals ik al zei, de Fransen gaan graag ’s middags op restaurant en ik, ik ben dat niet gewend.

Maar, het was verrukkelijk en gezellig. De buurman rekende af en na enkele uren aan tafel gezeten te hebben, daalden we weer af naar ons dorpje en de chauffeur parkeerde de auto voor zijn huis.

‘Ik heb nog wat voor jou’ zei de buurvrouw die de boodschappen bij de slager had gehaald.

Ze opende haar boodschappentas en haalde er een plastic tasje uit.

Ze gaf het aan mij, ‘alsjeblieft. Een lekker stuk vlees.’

Ik nam het aan en bedankte de buurvrouw.

Ik was verbaasd en met een tas met een groot stuk vlees, liep ik naar huis.

Een heerlijk stuk rundvlees van zeker één kilo.

Thuis sneed ik het in kleinere stukken en deed het in de vriezer.

Ik had genoeg voor Poes maar Poes is vegetariër. Nee, die maak ik niet blij met een stuk vlees. Poes heeft liever een knuffel.

Het was een mooie dag geweest en lekker gegeten, twee keer zelfs.

Die avond was het uit buiken. Rustig op de bank, nog nagenieten van al het lekkers dat ik gegeten had.

Gelukkig deed ik dat niet elk dag want met zoveel lekkers, is het moeilijk maat te houden.

Maar, lekker op de bank, drankje erbij, filmdoek naar beneden en bij de open haard, filmpje kijken.

De volgende morgen was ik later op als gewoonlijk. De klok was verzet.

Één uur vooruit.

Ik had mijn wekker al verzet voordat ik was gaan slapen dus die wees netjes de goede tijd aan.

Ik voelde hoe het metalen kooitje spande om mijn pikje.

De ‘gewone’ ochtend erectie werd in de kiem gesmoord door het kooitje wat een prettig gevoel was.

Hoe kleiner hoe fijner, was het motto en misschien moest ik maar eens kijken naar nog kleinere metalen kooitjes.

Maar, terugkomend op de zomer en wintertijd, deed me dat herinneren aan een vakantie, hier in Frankrijk, met mijn ouders lang geleden.

De klok werd toentertijd ook verzet en laat dat nu net op de dag zijn geweest, dat wij aankwamen in de boerderij in Frankrijk.

Die avond, na een lange vermoeiende reis, werd besloten om naar het restaurant te gaan om te eten.

Mijn ouders, omdat ze ‘te gast’ waren in het buitenland, wilde zich graag aan de regels houden die iedereen aanhield en dat betekende dat je rond 19:30 naar het restaurant ging.

De klok was al verzet en wij togen met goede zin naar het restaurant.

De eigenaar komt naar ons toegelopen en wij kijken het restaurant in, er was helemaal niemand.

‘Goedenavond’ zei mijn vader, ‘is het mogelijk wat te eten?’

De man kijkt op zijn horloge en zegt ‘nee, op dit moment is het niet mogelijk.’

Wij dachten dat het restaurant dicht zou zijn die avond en liepen weer naar buiten.

Vervolgens probeerden we het bij een restaurant een stukje verderop maar hoe raar het ook klinkt, weer was het niet mogelijk.

Dan bleef er niets anders op dan naar huis te gaan en maar een blik soep open te trekken.

Na thuis een kop warme soep gegeten te hebben, kwam de discussie op gang waarom de restaurants niet serveerden.

Later op avond werd de krant erbij gehaald. Het was toch geen feestdag?

Nee, wel stond er een foto in met daarop een uurwerk hoe de zomertijd was verzet.

Mijn vader keek op zijn horloge, ‘verdorie, ik weet het.’

‘Wij hebben in plaats van de klok één uur vooruit te zetten, de klok één uur achteruit gezet. Wij waren volgens onze klok om 19:30 in het restaurant maar in werkelijkheid was het pas 17:30 en ja, dat is voor Franse gewoonte veel te vroeg om te gaan eten.

En nu was het ondertussen al veel te laat om nog te gaan.

We hebben er in elk geval smakelijk om gelachen.

Tegenwoordig is het niet meer mogelijk met alle klokken, telefoons, die zelf de tijd wijzigen.

Het voorval met de zomer/wintertijd speelde zich af ergens eind jaren 70.

Het huis, officieel, is door mijn ouders gekocht op 4 april 1975.

Dus, aanstaande vrijdag, 4 april 2025 is het precies 50 jaar in het bezit van onze familie en uiteraard later alleen van mij.

Het wordt even stil hier. 50 jaar. Wat een tijd.

Oja, tijdens het etentje met de buren, kwam het vandalisme ter sprake betreffende de glasvezel.

Het blijkt dat de grote providers alhier, Orange, SFR en nog een paar, een grote hoeveelheid Polen en Portugezen hadden ingehuurd om onze regio te voorzien van glasvezel.

Die mensen zijn natuurlijk niet ingehuurd omdat hun alleen de kennis hebben maar omdat ze gewoon zo goedkoop zijn.

En de providers vonden dat het nog goedkoper kon door ze gewoon niet te betalen voor hun werk van het afgelopen half jaar dat ze hier bezig waren.

En, ik spreek het uiteraard niet goed, zodoende hadden de onbetaalde werknemers overal de glasvezel doorgeknipt en met de grond gelijk gemaakt.

Begrijpelijk, maar het heeft een flinke duit gekost om het te herstellen.

Gelukkig is er geen sprake van een of andere groep die zich tegen de opkomst van de moderne communicatie uitte.

Waarschijnlijk blijft dit bij een éénmalige actie van ontevreden werknemers.

De zon schijnt. De komende weken zou het zonnig blijven en ik, ik zit binnen mijn verhaaltje te typen.

Mijn metalen kooitje aan, mijn nieuwe panty.

Zoals gewoonlijk, en uiteraard zoals het hoort, geil.

Mijn lichaam volledig kaal geschoren wat een heerlijk geil gevoel geeft.

Terwijl ik het schrijf, voel ik hoe mijn klitje reageert in het kooitje.

Gelukkig mag ik het kooitje dragen en hoef ik me niet te schamen voor mijn erectie.

Het is voor mij altijd een vraag zonder antwoord gebleven, ‘is een erectie een bekentenis van een onderbewust verlangen?’

Ik heb geen idee.

Het kooitje, wat al erg klein is, zorgt ervoor dat een erectie afgestraft wordt.

Het kooitje zou nog kleiner en gemener mogen zodat het echt een straf wordt.

Dus, al iemand suggesties heeft?

Zoals voor veel slaven is permanente chastity een droom. Het volledig uitbannen van seksueel genot door stimulatie van het pikje.

Het stijf worden ervan, afgestraft laten worden door een strak kooitje al dan niet met prikkers om het ‘pikje’ echt te straffen.

In mijn geval, tenslotte kan ik alleen voor mezelf spreken, is dit ook een fantasie.

Om aan die fantasie tegemoet te komen, draag ik zo vaak als mogelijk is, het kooitje.

Ik heb nooit ‘echt’ kunnen genieten van ‘normale’ seks. Tijdens het neuken kwam ik te snel klaar en als mijn partner met mijn pik speelde, idem dito.

Het grootste seks orgaan zit tussen je oren en dat bleek bij mij maar al te waar.

Ik dacht aan wat komen ging en mijn lichaam, mijn pikje, reageerde daarop met een zaadlozing.

Dat is één van de redenen waarom ik graag gekooid ben. Geen fysieke aanraking meer mogelijk. Pijn voelen bij opwinding.

Al snel had ik door dat ik ook op andere manieren klaar kon komen. Zelfs met mijn pikje afgesloten.

Een keer ben ik met een strapon geneukt en ja, het duurde wat langer maar ik was klaar gekomen.

Een andere keer werden mijn balletjes geslagen met een pollepel en ja, vingertjes strak in elkaar geklemd achter mijn hoofd maar ik kwam klaar door de pollepel tegen mijn balletjes.

Een andere keer, liggend op mijn rug, mijn partner spelend met mijn stijve tepels en ook dat resulteerde in een handsfree orgasme.

Door al die gevoelige ervaringen ben ik uiteraard aan het zoeken gegaan en zodoende kwam ik op de ideeën met de kooitjes.

Geen ultieme oplossing maar het klaarkomen werd vertraagd.

Tegenwoordig wordt je overstelpt met video’s van slaven die gekooid moeten toekijken hoe hun partner door een ‘echte’ man geneukt wordt.

Cuckold.

Iets wat ik mijn vroegere partner ook voorgesteld heb maar daar wilde ze niets van weten.

Persoonlijk, op het geestelijke vlak, was het ook een vernedering naar mij.

Moeten kijken terwijl mijn pikje opgesloten zit, hoe mijn partner door een echte man geneukt werd.

Helaas is het er nooit van gekomen en sinds ik alleen ben, ben ik van mening dat ik geen zeggenschap mag hebben over mijn eigen orgasmes.

Geen zeggenschap over mijn erecties en de erecties die ik wel krijg, moeten gestraft worden middels een klein kooitje.

Hoe mooi zou het zijn als ik permanent opgesloten kon worden?

Het pikje afgestraft worden voor elke reactie die het geeft?

Nee, ook dat zal ik niet meemaken. Maar, voorlopig zal ik, indien het mogelijk is, mijn pikje op slot houden.

Het houdt me geil.