(8) L’histoire de tom – aftrekken staat niet in mijn woordenboek

Heerlijk. Met één woord heerlijk.

Het weer dan.

Eindelijk is ook hier de echte lente aangebroken en schijnt de zon volop.

En, als de lente aanbreekt, is het ook tijd om het gras een keer te maaien.

Het gras maaien op zich, is niet zo’n leuke bezigheid.

Het geeft even de tijd om niet met computers, telefoons en beeldschermen bezig te zijn alhoewel ik, als oud automatiseerder, niet verslaafd ben aan mijn telefoon of computers.

Het zijn gebruiksmiddelen en ja, die kan ik redelijk goed aan de kant leggen.

Tijdens het grasmaaien bijvoorbeeld.

Lekker nergens aan denken tijdens het baantjes trekken tot op een gegeven moment mijn elektrische maaier de kuren begint te krijgen.

Wat is dat nou? Wordt de motor te warm door het hoge gras?

Ik zet de maaier even aan de kant, laat hem wat afkoelen en probeer het enkele minuten later nog eens.

Nee, nog niet.

Hij zou toch niet kapot zijn?

De maaier heb ik ooit bij de Lidl gekocht en daar moet ik nog een bonnetje van hebben.

Ik loop naar binnen, pak de envelop met de bonnetjes en jawel, het eerste bonnetje is het goede.

In mei van dit jaar loopt de garantie af.

Ik heb al eens vaker te maken gehad met garantie bij de Lidl en je moet er gewoon voor zorgen dat je een filmpje maakt waarop het gebrek duidelijk zichtbaar is.

Omdat het een elektrische maaier betreft, moest ik natuurlijk late ‘zien’ dat een ander apparaat wél werkt via de verlengsnoer.

Het eerste wat ik tegenkwam was een elektrische zaag en nam die mee naar buiten.

Ik plug hem in het verlengsnoer en jawel, die deed het wel.

Onhandig als ik ben, begin ik een filmpje te maken van de niet werkende grasmaaier die nu ineens wél werkte.

Toch warmte?

Ik wil verder gaan met maaien maar de maaier hield er weer mee op.

Ik sluit de zaag aan en deze keer deed die het ook niet.

Tja, dan moet het in het snoer zitten.

Ik koppel alles los, begin met het controleren van het verlengsnoer en zie een beschadiging.

Gelukkig niet ver van de stekker dus knip ik er een stuk af, monteer de stekker weer en sluit alles aan.

Eerst testen met de zaag.

Nope, de zaag doet het nog niet.

Ik begin het snoer te buigen en na enkele keren heb ik de oorzaak gevonden.

Een kabelbreuk en nadat ik de stekker nogmaals los gemaakt heb en weer vast, test ik nog een keer.

Het lijkt erop dat alles werkt en ik kan mijn laatste stukje gras eindelijk maaien.

De warme zon voelt heerlijk aan en na nog enkele baantjes gemaaid te hebben, is het alweer klaar.

Gelukkig had ik de oorzaak gevonden van het mankement met de maaier en gelukkig hoefde ik geen garantie te claimen.

Het lag niet aan de maaier.

Ik zette de maaier weer in de stalling. Ruimde het snoer en de zaag op en op dat moment kwam Poes weer de tuin ingelopen.

‘Ha Poes, ik ben klaar.’

Ik ging op het bankje zitten en Poes kwam tegen mijn benen aangeduwd, vragend om geaaid te worden.

Nou, ik ben de flauwste niet en aaide Poes tot ze snorde.

Poes, en ik ook hoor, hebben het wel getroffen dat wij elkaar ontmoet hebben.

Ik ben benieuwd hoe het gaat als wij met de camper gaan vertrekken.

Nu vindt ze het prachtig, lekker liggen voor de voorruit en genieten van de warmte. Zelfs als de motor aan is, durft ze er al in te komen.

Het zal wel loslopen. Tenslotte ben ik erbij.

Het geknutsel aan de camper begon ook op te schieten.

Volgende week, als het mooi weer blijft, eens de trap erbij zetten en aan de buitenkant eens grondig schoonmaken.

Volgens de verkoper ‘heeft hij altijd binnen gestaan’.

Toch raar dat er dan groene aanslag op zit op sommige plekken.

Maar, niet getreurd, gewoon een keer goed schoonmaken en het ziet er weer pico bello uit.

Terwijl ik in de tuin zit, Poes tegen mijn benen drukt, denk ik na over mijn beslissing die ik een aantal jaren geleden gemaakt heb om te emigreren.

Nou ja, die beslissing was snel genoeg gemaakt omdat ik op dat moment gewoon niet de financiën had om in mijn eigen huis te blijven wonen.

Mijn uitkering was niet genoeg om mijn ex uit te kopen en, misschien wel veel belangrijker, mijn ex had zich voorgenomen om ‘mij kapot te maken en leeg te trekken als wij zouden scheiden’.

Omdat ik al fragiel was vanwege mijn gezondheid, had ik geen zin om dat gevecht aan te gaan en dus was die emigratie beslissing, snel genomen.

Voor mijn gezondheid en financiën bleek het de juiste beslissing te zijn.

Na mijn vaders dood, erfde ik het huis en de vaste lasten zijn hier veel minder als in Nederland.

De beloftes van mijn ‘vrienden’, ‘dan komen we gezellig op bezoek als je eenmaal ingetrokken bent’, werden niet waar gemaakt.

Naderhand kwam ik erachter waarom niet.

Mijn ex had met niet mis verstane woorden rondverteld dat ik met een kooitje om mijn pikje liep.

En als ik geen kooitje aanhad, liep ik in damesondergoed rond.

Tja, in een conservatief Brabants dorp was dat snel rond verteld en nee, dan was het maar goed dat die vertrokken was.

Maar, genoeg daarover gezeurd, de lente is in aantocht, de camper is bijna klaar voor vertrek en nu beginnen de fantasieën op te spelen.

Fantasieën? Camper?

Ja, één van mijn afwijkingen is seksuele vernedering.

Het kooitje maakt daar ook deel van uit.

Het kleine pikje of klitje, wat niet meer stijf mag worden omdat het toch nergens voor gebruikt kan worden.

Het verbod om klaar te komen zoals jongens en mannen doen.

Het verplicht dragen van damesondergoed. Nee, ik ben geen travestiet en ga echt niet in een rokje achter het stuur zitten. Nou, wie weet?

Het voordeel van het erop uit trekken met een camper is, dat je niet gebonden bent aan de beperkingen die het wonen in een dorpje met zich meebrengen.

Zoals ik eerder in mijn verhalen wel eens schreef, kan ik in mijn tuin, die helemaal ommuurd is, doen en laten wat ik wil.

Volledig naakt vastgebonden aan een muur is gebeurd.

Volledig naakt op het metalen kooitje na, barbecueën is ook gebeurd.

Grasmaaien in bikini, zag er niet uit maar is ook gebeurd.

In mijn tuin kan dat allemaal en dat is ook fijn om te doen.

Uiteraard moet dan niet net de buurman langskomen maar gelukkig gebeurt dat niet zo vaak.

Seksuele vernedering kan heel opwindend zijn. Die keer dat ik met een huidkleurige panty aan, moest gaan fietsen, was opwindend.

Dat was een opdracht van een toenmalige vriendin en juist daarom, omdat het een opdracht was en geen eigen verzinsel, was het opwindend.

Die keer dat ik geil werd op een naaktstrand en ik met mijn stijve pikje naar zee moest lopen om af te koelen.

Nee, geen handjes ervoor houden.

Die opdrachten waren leuk omdat iemand mij die liet doen.

Ik bedacht ze niet zelf maar voerde ze wél uit.

Ik was niet alleen op dat moment en de gedachte dat ik ‘samen’ was met iemand die mij het liet uitvoeren, gaf me kracht.

Een strakke spandex korte broek die mijn metalen kooitje duidelijk liet aftekenen.

Het waren geen extreme opdrachten maar ze zorgden er wel voor dat ik opgewonden raakte.

Tegenwoordig moet je wel op je hoede zijn. Tenslotte heeft iedereen een fotocamera bij zich en als je eenmaal op internet staat, kom je er niet gemakkelijk meer vanaf.

Dat wil niet zeggen dat je je grenzen niet mag en kan opzoeken.

Ik wacht in spanning af wat ik moet uitvoeren.

Alle leuke ideeën zijn welkom.

Maar, zover is het nog niet. Mijn lichaam is in elk geval netjes onthaard en mijn velletje voelt glad aan.

Mijn teentjes moeten nog opnieuw gelakt worden, mooi rood neem ik aan.

Het kleine pikje veilig opgeborgen in het kooitje.

Het voelt veilig aan.

Ik ben van mening dat een slaaf geen zeggenschap mag hebben over zijn erecties en orgasmes.

Een slaaf moet getraind worden om, zo lang de meerdere het wil, een kooitje te dragen en pas een orgasme mag hebben met toestemming.

In mijn geval, enkele minuten na mijn orgasme, begin ik me vaak weer geil te voelen. Hoe langer de onthouding duurt, hoe geiler ik word en door mijn geile gevoel, worden ook mijn grenzen verlegd.

Het dragen van het kooitje herinnert mij aan mijn status.

Het gewicht, de afgeklemde balletjes en natuurlijk het metalen omhulsel dat ervoor zorgt dat het klitje niet stijf kan worden.

Tenminste, niet stijf kan worden om te neuken of om af te trekken.

Klaarkomen kan wel maar dan zonder het aanraken van het opgesloten wormpje.

Persoonlijk ben ik van mening dat een erectie afgestraft zou moeten worden door middel van een scherp prikkooitje.

Ik heb ooit een metalen zogeheten KTB oftewel Kali’s Tooth Bracelet moeten aanschaffen maar dat was helaas weggegooid geld.

Niet dat het product niet goed was, dat was niet het probleem.

Nee, mijn pikje was te klein en daardoor konden de metalen pinnetjes niet goed hun werk doen.

Ik heb ook een kunststof prikkooi en die zit wel strak.

Het klitje zit volledig opgesloten en op het moment dat ik een erectie voel opkomen, drukken de scherpe pinnen in het velletje.

Maar op de een of andere manier, geniet ik van die pijn en gaat het doel van het prikkooitje aan mij voorbij.

Nee, ik zou een kooitje moeten hebben dat dusdanige pijn veroorzaakt dat het geen genot meer is.

Echt een strafmiddel als ik een erectie krijg.

Het idee windt me al op en voel hoe mijn klitje groter wordt in het metalen kooitje.

Het roze stringetje met wit strikje voorop past er netjes overheen.

Het voelt lekker aan en ik voel me geil.

Zoals ik al zei, de kooitjes en orgasme controle behoren ook tot mijn afwijkingen.

In een droom zou ik willen dat mijn pikje permanent op slot zat en mijn huid niet zou beschadigen door het kooitje. Een kooitje dat perfect past en geen hinder oplevert tijdens de gewone dagelijkse bezigheden.

Een Meesteres die het leuk vindt om een slaaf geil te maken en geniet bij het zien hoe hij met zichzelf en zijn geilheid, in de knoop zit maar niet aan de oplossing mag werken.

Iemand die haar genot voorop stelt en daarvoor de slaaf tot het uiterste gebruikt.

Dat de Meesteres bepaalt hoe en wanneer een slaaf klaar mag komen, hoort voor mij als één van de basisregels.

Een slaaf functioneert het best als hij geil is en daardoor zijn grenzen weet te verleggen.

Het klinkt gek maar ik heb verschillende keren, langdurig een orgasme verbod gehad.

Ik mocht niet vragen wanneer ik klaar zou mogen komen, ze zou het mij wel zeggen.

En zo gebeurde het dat ik 65 dagen niet klaargekomen was, uiteraard bloedgeil en ik moest die dag een zwart lingerie-setje aan met een slipje waar mijn kooitje vrij kon hangen.

Op een gegeven moment moest ik me tonen voor de camera, in een chatroom met meerdere gelijkgestemden en moest het kooitje afdoen.

Mijn pikje stond meteen overeind en meerdere mensen keken naar mij.

De Meesteres gaf me opdracht om me af te trekken en te vertellen wanneer ik bijna klaar kwam.

Dat duurde niet lang en ik vertelde publiekelijk dat ik zover was.

´Je mag klaarkomen op je bureau’ vertelde ze.

Ik huilde. Ik herinner het me als de dag van gisteren.

‘Meent u dat echt, Meesteres?’ vroeg ik.

‘Ja, je mag klaarkomen.’

Ik huilde omdat ik niet klaar wilde komen. Ik wilde mijn geilheid behouden voor haar.

‘Echt?’ Vroeg ik nog een keer.

De tranen rolden over mijn wangen en de Meesteres gaf het commando dat ik klaar moest komen.

Enkele ogenblikken later, spoot ik, nou ja, druppelde ik mijn opgespaarde sperma op het bureaublad.

Mijn geile gevoel was zoals gebruikelijk, meteen verdwenen maar de Meesteres wilde dat ik mijn sperma op likte.

Voor de publieke camera likte ik de klodders sperma van het bureau en alleen omdat ik het moest, deed ik het.

Ik proefde mijn eigen sperma nog in mijn mond toen de Meesteres mij de opdracht gaf om het kooitje weer aan te doen.

Het ging gemakkelijk.

Het slappe wormpje gleed gemakkelijk in het kooitje en met een klik, zat het weer op slot.

‘Dank U Meesteres´ en ik meende het. Ik was zo blij dat ik weer op slot zat.

‘Goed zo sletje, nu je vrij bent geweest, kun je er weer een tijdje tegenaan. Deze keer ga je honderd dagen zonder orgasme.’

Ik bedankte de Meesteres. Ik was zo blij.

En die 100 dagen heb ik braaf volgemaakt.

Later, toen ik al in Frankrijk woonde, kwam ik een andere Meesteres tegen.

Een mooie dame, echt een Meesteres en zoals het hoort, heel strikt.

Langzaam aan werd ik verder getraind om langduriger het kooitje te dragen en zij was op de hoogte van mijn langdurige orgasme controle.

Zij was getrouwd en kwam daardoor wel aan haar trekken.

Alleen ik, ik mocht niet klaarkomen. Ik werd zo vaak mogelijk opgesloten in voelde me geil en gefrustreerd met mijn metalen kooitje.

Ze wist dat ik graag geil was en daardoor mijn grenzen verlegde.

Als een geile slet liet ze me wandelen, sexy lingerie aan, rood bh’tje onder een wit T-shirt en ma enkele kilometers liet ze mij in een leeg flesje plassen.

‘Ben je dorstig?’

Ik durfde niets te zeggen.

‘Neem maar een slok, doe het voor mij.’

Ik zette de fles met mijn eigen urine aan mijn mond en ja, mijn geilheid, mijn gevoel van onderdanigheid, overwon en ik dronk het flesje leeg.

Ik ben een geile slet. Ik genoot ervan.

Klaarkomen was voor mij niet nodig. Alleen op commando.

En dat commando volgde.

Op mijn verjaardag, in augustus, werd ik naar de bakker gestuurd om een gebakje te kopen.

Niets in de gaten kocht ik een frambozen gebakje en toen ik thuis kwam, moest ik een kop koffie pakken en een bordje voor het gebakje.

‘Zo slet, het is tijd om klaar te komen. Ik wil dat je je sperma op je gebakje deponeert en het in drie stukken snijdt. Daarna mag je op mijn commando, van je taartje genieten.’

En zo gebeurde het, nee, ik genoot niet van mijn orgasme.

Maar ik kwam klaar op het gebakje, sneed het in drie stukken en at alles op.

Ik heb ervan genoten.

De lange onthoudingsperiode, de vernedering om verplicht klaar te moeten komen, het opeten van mijn eigen sperma.

Ik ben een slet.

_______________________________________________________________

Het volgende hoofdstuk begint alweer.

Elke ochtend word ik wakker naakt, want ik slaap altijd naakt, denkend aan welk ondergoed ik aan zal doen die dag.

Door mijn ‘gebrek’ aan orgasmes, bouwt mijn geilheid zich op en ja, elke ochtend denk ik welk slipje ik aan zal doen.

Sowieso is het een damesslipje omdat ik niets ander draag.

Meestal transparant omdat ik, tijdens de aankoop, dat het meest erotisch vond en nu, ondanks dat niemand het te zien krijgt, vind ik het geil dat mijn kleine pikje toch zichtbaar is.

Stringetjes ook. Ik kan er niets aan doen, ik vind het gewoon fijn zitten en ik doe er niemand kwaad mee.

Ik moet wel opletten dat ik niet te ver voorover buig zodat ze boven mijn broek uitkomen.

Nou ja, ik moet de eerste nog tegenkomen die er iets van zegt.

Zoals jullie weten, staat mijn camper klaar om te vertrekken.

Ik heb nog wat spulletjes besteld, een kleine opvouwbare barbecue, wat accessoires en deze keer geen ondergoed.

Nou ja, een zwarte panty is geen ondergoed te noemen?

Vanochtend in bed, terwijl ik langzaam wakker werd, mijn slipje al uitgekozen had, lag ik te denken aan wat ik op de borden ga plaatsen als ik de camper in de verkoop zet.

Ik ben nog niet weg en zie er zo tegenop om te gaan.

Ik heb er weinig zin in om te vertrekken maar ik heb mezelf opgedragen om het minimaal uit te proberen.

Poes moet ook mee en ik ben doodsbang dat Poes een moment vindt en ontsnapt.

Gelukkig is ze wel gechipt en heeft een tatoeage in haar oor maar toch.

Nee, ik ben er niet gerust op.

Met goede tegenzin zie ik er tegen op om te vertrekken.

Maar, het gras is alweer gemaaid en terwijl ik lekker op zondagmiddag een wielerkoers lag te kijken, de deur open zodat de warme zon naar binnen straalde, werd ik gebeld.

Wie belt er nou op zondag?

Het was een voor mij onbekend nummer en ik besloot niet op te nemen.

Mocht het belangrijk zijn, dan spreken ze wel iets in en kan ik alsnog reageren.

En zo gebeurde het.

Enkele ogenblikken later riep mijn telefoon dat er een bericht achtergelaten was en toen de wielerwedstrijd afgelopen was, luisterde ik het bericht af.

Een oudere vrouw vertelde in gebrekkig Frans dat ze mijn hulp nodig had en als ik in Frankrijk was, haar even terug kon bellen.

Die oudere vrouw kende ik wel.

Het was een vrouw die als jonge meid, tegen de dertig, naar Frankrijk was gekomen en hier, permanent was blijven wonen.

Ik had haar verhaal wel ooit gehoord maar omdat zij in een gehuchtje enkele kilometers verderop, met nog enkele andere Nederlanders woonde, had ik me altijd een beetje afzijdig gehouden.

Zij woonde in dat gehuchtje eerst alleen. Na enkele jaren kwam er een oude boerderij leeg te staan en die werd gekocht door, weer Nederlanders.

Dat herhaalde zich enkele keren tot het hele gehucht ver-Nederlands was en ik kwam die groep wel eens tegen in het dorp.

Laat ik het voorzichtig uitdrukken, enkele Nederlandse families met kleine kinderen in een klein dorp op het terras was geheid reden voor veel herrie en omdat de ouders dachten dat alles kon, leverde het gevaarlijke situaties op voor de kleine kinderen.

Destijds, was ik voor hun een onbekende en omdat ik op het terras zat met mijn Franse vrienden, hadden ze niet in de gaten dat ik hun goed verstond.

Door de jaren heen, zijn de ‘Nederlandse’ huizen verlaten, iedereen werd ouder en wilden hun oude dag in Nederland volmaken, kwamen die huizen weer terug in Franse handen en die mevrouw, was nog de enigste die achtergebleven was.

Ze had een probleem met internet en ik pakte mijn auto en reed op zondagmiddag naar haar toe.

Een oude grijze vrouw, mager als een lat en met de zuurstof in haar neus, deed de deur open.

De boerderij waar ze woont, helemaal afgezonderd van de buitenwereld, niemand die daar ‘per ongeluk’ langs zou komen.

Zuchtend en steunend zocht ze haar plekje op met haar rug tegen een grote verwarming en na enkele minuten, toen ze haar adem terug gevonden had, begon ze het probleem uit te leggen.

Internet deed het niet meer en ze kon geen connectie krijgen met de provider.

Die provider zei elke keer dat er niets aan de hand was met haar verbinding.

‘Laten we het samen nog eens proberen’ stelde ik voor en met haar mbiele telefoon belde ze het supportnummer van Orange.

Bij de vraag ‘belt u voor het 06 nummer, 123456’ antwoordde ze ‘ja’.

En daar ging het fout. Ik legde uit dat ze haar vaste telefoonnummer moest ingeven en enkele ogenblikken later, jawel, een helpdeskmedewerker aan de lijn.

‘We sturen wel een nieuw modem op’.

Ik stelde vervolgens haar apparaten in dat ze toch internet had via haar mobiele telefoon en na twee biertjes, keerde ik weer huiswaarts.

Ze zou me bellen als het modem er was.

Het weekend was weer voorbij en ’s maandags, zat ik me te vervelen.

Moedeloos, geen zin om iets te doen.

Nog een keer het gras maaien dan? Het zag er al een heel stuk beter uit maar nu de grasmaaier, tenminste het snoer gerepareerd was, deed ik het toch maar.

Het is dom werk maar het ziet er zo netjes uit nadien.

Omdat het echt warm aan het worden was, had ik mijn spijkerbroek verruild voor een zogenaamd spandex wielrenbroekje zonder de ingenaaide kussentjes op op te zitten.

Het kooitje tekende zich af en dat zorgde ervoor dat ik me opgewonden begon te voelen.

Het klitje groeide in het kooitje. Ik voelde een erectie maar door het kooitje was er niets te zien in het broekje.

Mijn fantasie sloeg weer op hol en ik voelde me bloedgeil.

Daar zat ik dan. In de tuin met een stijf pikje en alleen ik wist dat ik een erectie had. Het kooitje deed zijn werk goed.

Ik liet mijn handen onder mijn T-shirt over mijn borstjes gaan en toen ik mijn stijve tepeltjes aanraakte, reageerde het klitje meteen.

Doordat ik me niet meer aftrok, mijn klitje amper nog aanraakte, waren mijn tepeltjes toch een heel stuk belangrijker geworden voor mij om mee te spelen.

Ik speelde er even mee en of de zon er ook mee te maken had, kreeg ik zin om een orgasme te krijgen.

Nee, zoals ik al zei, aftrekken of neuken komt niet in mijn woordenboek voor en omdat ik al zo opgewonden was, besloot ik het erop te wagen.

Ik liep naar binnen, kleedde me uit en voelde de druk op het kooitje toenemen.

Uit mijn lade pakte ik het E-stim apparaatje en plaatste de toch al pijnlijke handdoekklemmetjes op mijn tepels.

De klemmetjes, die ik voorop de tepels geplaatst had, hingen naar beneden door het gewicht van de snoertjes en klemmetjes.

Ik pakte een kleine vibrator uit de lade en druppelde er enkele druppels babyolie op.

Zette hem aan en heel gemakkelijk gleed hij mijn kontje in.

Mijn klitje was even tot rust gekomen maar lang zou het niet duren.

Het vibratortje bromde op zijn best en ik bewoog zodanig dat het tegen mijn prostaat drukte.

Langzaam schroefde ik de stroom op van het E-stim kastje tot het niveau dat ik het begon te voelen.

Mijn klitje begon weer stijf te worden en terwijl de stroom op mijn tepels steeds harder ging, hield ik mijn handjes achter mijn hoofd en keek naar mijn scherm.

Ik had een filmpje opgezet waarbij een slaaf toe moest kijken hoe zijn Meesteres geneukt werd door een neger met een enorme pik.

De slaaf in kwestie had, net zoals ik, een kooitje aan maar had geen elektroklemmetjes op zijn tepels.

Het idee dat zijn Meesteres genoot van de enorme lul, hij moest toekijken, wond mij op en terwijl de pijn op mijn tepels feller en feller werd, voelde ik dat ik bijna klaarkwam.

Het kleine klitje, opgesloten in het metalen kooitje, amper 3 à 4 centimeter groot. De Meesteres in het filmpje, die duidelijk genoot van die grote pik, de pijn of moet ik zeggen genot die de E-stim tepelklemmetjes veroorzaakten, zorgde ervoor dat ik een orgasme kreeg terwijl het vibratortje tegen mij prostaat drukte en ik de vernedering voelde dat ik niet in staat was om te neuken.

Ik voelde hoe het klitje het sperma door het kooitje naar buiten duwde en druppelde op het servetje dat ik uit voorzorg klaargelegd had.

Heel voorzichtig pakte ik de klemmetjes beet en deed ze open.

Dat was het meest pijnlijke maar al snel trok de pijn weg.

Het kooitje waar het ondertussen slappe klitje in zat, maakte ik zo goed als het ging schoon.

Het kooitje bleef aan.

Een handsfree orgasme heeft niet dezelfde uitwerking als een vrij orgasme.

Enkele minuten na een handsfree orgasme voel ik me weer geil en omdat ik dat wist, bleef het kooitje aan.

Ik zou mezelf later wel schoonspoelen in de douche.

De vibrator verwijderde ik en maakte die goed schoon.

Trok mijn broekje weer aan en liep met een flesje bier de tuin in.

Ik voelde me alweer geil.

Het kooitje tekende af en ik was er trots op.

Dat klitje hoorde gewoon niet vrij te zijn.

De dagen erop, bleef het rustig.

Omdat het de afgelopen dagen zo’n mooi weer was, liep ik vaak op blote voeten.

En kennelijk had ik precies in de holling van mijn voet, een splinter opgelopen.

Ik had al geprobeerd om hem eruit te drukken maar dat was niet gelukt.

Ontsmettingsmiddel erop, pleister erover en wachten.

Het voelde nog steeds pijnlijk aan en ik besloot om toch maar weer eens met een pincet te gaan peuteren.

Ik haalde de pleister eraf en zag dat het onder de huid wat zwart was geworden.

Met de pincet maakte ik de eeltige huid wat open en het zwarte, bleek opgedroogd bloed te zijn.

Ik maakte alles goed schoon, opende de huid wat verder en zag een klein zwart puntje wat achterbleef.

Met de pincet duwde ik ertegen en iedereen die wel eens een splinter heeft gehad, weet dat juist dat heel pijnlijk is.

Maar kennelijk was dat net genoeg om met de pincet het topje vast te pakken en het voelde bijna als een gekooid klaarkomen, de splinter kwam er in zijn geheel uit.

Een ijzeren draadje van 1 centimeter lang haalde ik eruit en legde hem op het keukenpapiertje.

Ik spoelde de wond weer goed schoon en plakte hem weer af met een pleister.

Hij was eruit.

De dag erop, ’s middags werd ik gebeld door de dame met internet problemen.

Het nieuwe modem was aangekomen.

‘Ik ben er binnen een half uurtje’ zei ik.

En zo geschiedde.

Ik reed de berg op, parkeerde mijn auto en de deur stond al open.

‘Mijn buurman zei dat ik het gemakkelijk zelf kon’ zei ze.

‘Tuurlijk, het stelt ook niets voor als je weet wat je moet doen’ zei ik.

Ik sloot het modem aan, startte het op en ongeduldig als ze was vroeg ze ’ Doet ie het al? Is dat normaal? Wat duurt het lang.’

Ze pufte, zuchtte, ze was zo fragiel met die zuurstof.

Ik vertelde dat alles normaal verliep en ze geduld moest hebben.

Het modem herstartte enkele keren en nadat het tot rust gekomen was, sloot ik haar telefoon, tablet en computer weer aan.

Het werkte weer.

Ze kon weer het internet op, haar familie in Nederland bellen en alles wat ze meer wilde doen.

‘Wat krijg je van mij?’ vroeg ze.

Ik zei dat we wel een keer zouden gaan eten in het restaurant.

‘Dat is een goed plan.’

Ik had medelijden met haar.

Hier, in Frankrijk, woonde ze zielsalleen boven op een berg. Fragiel, aan de zuurstof en gelukkig weer internet.

Ze wilde niet naar Nederland. Daar had ze helemaal niets.

En laten we eerlijk zijn, de lucht, omgeving is hier in de bergen veel beter als in Nederland.

Ik begreep haar wel.

Het was tijd voor mij om te gaan en ik zei, ‘Als je iets nodig hebt, laat maar weten. Ik woon vlakbij en ben in ieder geval mobiel.’

Meer kon ik niet voor haar betekenen.

Thuis aangekomen, pakte ik een biertje uit de koelkast, liep mijn tuin in en ging in het zonnetje zitten.

Poes kwam erbij zitten.

Ik nam een slok van mijn bier en dacht na over de camper.

Mijn God, waar ben ik aan begonnen.

Ik zie er zo tegen op.

_______________________________________________________________

Het knutselen aan de camper was een leuke bezigheid.

Het kopen van alle benodigdheden ook.

Ik had niet veel nodig maar ik wil wel dat alles goed is.

Bij de camper zaten de luxe tuinstoelen en tafel al inbegrepen.

Één van de belangrijkste dingen die niet mocht ontbreken is natuurlijk een mobiele barbecue. Nee, niet op wieltjes maar wel draagbaar.

Een gezellig buitenlampje, tafelkleed en asbak. Ik rook wel niet maar het staat zo vrolijk op tafel.

Voor binnen heb ik een nieuw dekbed gekocht. Die maat had ik niet.

De overtrekken had ik wel. Gezellig met poezen erop.

Verder uiteraard een grotere TV en satellietontvanger.

Een goede soundbar voor wat beter geluid hoort er ook bij.

Niet dat ik veel TV zal kijken want ik zal voornamelijk buiten zijn.

Maar, mocht het slecht weer zijn, dan kan ik altijd even TV kijken.

Ik heb uiteraard al eens vertelt dat ik tegenwoordig een glasvezel verbinding heb.

Na bijna acht jaar is het eindelijk zover. Voor de techneuten onder ons, ben ik van 8Mbps ADSL lijn naar 1000Mbps oftewel 1Gbps glasvezel gegaan.

Omdat ik alleen internet nodig heb, dus geen Frans TV kastje, was ik voor 23,99 per maand klaar. 1Gbps up en down.

Er was maar één nadeel. Het modem van de provider had de nieuwste software erin zitten en die stond standaard ingesteld op Cgnat.

Dat betekende dat mijn thuisnetwerk van buitenaf, niet gemakkelijk bereikbaar was.

Ik heb de provider gebeld en die zouden de oude software in het modem terugzetten.

Dat heeft een dag of tien geduurd maar uiteindelijk was het zover en mijn netwerk was weer bereikbaar.

Tenminste, bijna helemaal goed. Er was nog één maar en dat ging niet lukken met het modem van de provider.

Gelukkig was er een Franse site waar men alleen maar praat over glasvezel.

En zodoende kreeg ik van iemand een tip en aan de hand van die tip, kon ik het modem van de provider vervangen door mijn eigen router.

Perfect, ikke blij maar waarom hoor ik u denken?

Mijn netwerk, computers, server, satellietontvangers, kon ik nu, waar ik ook was in de wereld, mits ik uiteraard een internet verbinding heb via mijn mobiele telefoon, bereiken.

In de camper heb ik ook een router geplaatst en zodra ik mijn dataverbinding op mijn telefoon op delen zet, verbindt die router in de camper meteen met mijn router thuis.

Mijn computer in de camper, televisie en tablet, werken dan alsof ik thuis ben.

Dus dezelfde bestanden en dezelfde tv- en radiozenders. De camera’s kan/kon ik al bekijken maar ook bijvoorbeeld bepaalde apparaten in of uitschakelen.

Zoals ik al zei, ik ben niet van plan om tijdens mijn vakantie TV te kijken maar het ging er mij alleen om dat het werkte.

En gelukkig komt het mooi uit dat de glasvezel goed werkt.

Nou nog wachten op de barbecue die ik besteld heb.

Het weer is heerlijk. Ik ben, wat dat betreft een mooi weer mens.

De winter en herfst vind ik vreselijk. Koud, nat, veel te veel kleren aan.

Nee, geef mij maar de zon, lekker de warmte op je velletje.

Mijn elektrische fiets had ik ook een beurt gegeven want de remmen deden het niet zo goed.

En hier in de bergen was mij verteld, waren die wel nodig.

Een klein klusje maar het moest gebeuren.

En om dat klusje te vieren, trapte ik naar het dorp om lekker even in de zon op het terras te gaan zitten.

Mijn ‘vaste’ kroeg was nog dicht en daarom trapte ik door naar de volgende.

Daar was het al gezellig druk op het terras en de mensen die ik kende, gaf ik een hand.

De kroegbazin kwam al met een lekker glas bier naar buiten en zette het voor me neer.

Hmmm, het was echt lekker in de zon.

Enkele tafeltjes verderop zaten twee vrouwen.

Beetje hippie uiterlijk, een met rasta haar en de andere een wijde broek aan.

Ik mag dat wel. Iemand die doet waar hij of zij zin in heeft.

Draagt wat ze leuk vinden en sch*t hebben aan wat anderen ervan vinden.

Af en toe zou ik willen dat ik dat ook had maar helaas heb ik daar een zetje voor nodig.

Het duurde niet lang of een kennis van me kwam bij me aan tafel zitten.

We kletsen en dronken wat.

De zon zakte achter een huis en ik besloot om even terug te gaan naar mijn ‘vaste’ kroeg die ondertussen open was.

Met wat kennissen aan de bar, beetje kletsen, beetje drinken en steeds meer mensen kwamen binnen.

Ik ben regelmatig in Nederland naar de kroeg geweest en zelfs in het dorp waar ik woonde, als er vreemden binnen kwamen, werd er op een ‘hallo’ na, niets tegen gezegd.

In Frankrijk is mij opgevallen dat er wél met de vreemden gesproken wordt en zo ook met een stel dat aan de bar aanschoof.

Binnen enkele ogenblikken werden ze opgenomen in onze gesprekken.

Het bleek een stel te zijn dat sinds enkele weken in het dorp woonde en zich nog aan het oriënteren waren.

Het duurde niet lang of mijn accent wat ik uiteraard heb, werd onderwerp van gesprek en de kroegbaas legde uit dat ik een Nederlander was die hier woonde.

Ik legde uit waar ik woonde maar kennelijk waren ze nog niet aan die kant van het dorp geweest.

Och, het is altijd gezellig om nieuwe mensen te ontmoeten.

Het werd weer tijd om terug te gaan en op mijn gemak trapte ik naar huis.

Parkeerde mijn fiets en Poes, die nog steeds buiten was, riep ik naar binnen.

Ze was in de tuin, dat had ik wel gezien maar ze kwam niet.

Ik trok de deur dicht en maakte de open haard aan.

Zette de TV aan en toen het tijd was om naar bed te gaan, deed ik de voordeur open maar Poes was in geen velden of wegen te bekennen.

Ik riep een paar keer maar nee hoor, niemand reageerde.

‘Dan blijf je maar lekker buiten’ riep ik nog en trok de deur dicht.

Ik ging naar bed en viel snel als een blok in slaap.

De volgende ochtend werd ik wakker en nadat ik mijn ochtend ritueel gedaan had, deed ik de voordeur open en Poes rende naar binnen.

Ze wist heel goed wat er gebeurd was en dat ik ‘kwaad’ was.

Ze probeerde kopjes tegen mijn benen te geven maar ik pakte ze op.

Meteen ging de brommer aan op standje tien en ik aaide haar.

‘En niet meer doen, hè?’ zei ik terwijl ik ze bij haar brokjes neerzette.

Ik liep mijn kantoor in, zette mijn computer aan en Poes kwam aangelopen.

Eerst nog een knuffel geven en daarna, meteen in haar doos waar ze in als een blok in slaap viel.

Leer mij Poes kennen. Vanavond is ze vroeg binnen, dat weet ik zeker.

Bij de mail die binnengekomen was, zat ook een mail van de Franse belastingen.

Ondanks dat ik een uitkering uit Nederland ontvang, moet ik daar belasting over betalen in Frankrijk omdat ik hier woon.

Hier wordt het formulier al ingevuld en omdat mijn situatie niet verandert is, hoef ik niets te wijzigen en wordt het te zijner tijd automatisch door gestuurd.

Ook gemakkelijk.

En, zoals ik al voorspeld had, Poes was om zeven uur binnen en ’s avonds lekker snorrend tegen mij aan op de bank.

Omdat de avonden nog fris zijn, stookte ik de houtkachel wat op en binnen enkele minuten straalde de warmte van de kachel de kamer in.

Mijn telefoon rinkelde en er kwam een bericht binnen.

‘Heb je al wat klaargelegd wat je mee gaat nemen op vakantie?’

Het was een bericht van de Meesteres en die bedoelde echt niet of ik het zout en peper al in de camper had gezet.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik er wel over nagedacht heb maar nog niets concreets heb ingepakt.

De laatste keer dat ik alleen op vakantie ben geweest was al bijna zeven jaar geleden.

Toen speelde het niet wat ik mee zou nemen.

Nu, voor de eerste keer met de camper op pad, begon het vakantiegevoel al meteen bij het vertrek.

‘Nee Meesteres, ik heb nog niets klaargelegd. Maar één ding is zeker, er gaat alleen damesondergoed mee.’

Ik dacht dat ze dat leuk zou vinden maar haar reactie was anders.

‘Volgens mij’ zei ze, ‘bepaal jij niet wat er mee gaat of heb ik het verkeerd?’

Oops, ik werd meteen op mijn plaats gezet.

‘U heeft gelijk, Meesteres.’

En dat had ze.

Ondanks dat ze er niet fysiek bij aanwezig zou zijn, had ze nog wel de volledige controle over mij.

‘Ik wil dat jij een lijst maakt met spulletjes die mee zullen gaan. Daarna zal ik bepalen of er nog zaken aan toegevoegd of afgehaald zullen worden, begrepen? En ik kan ten alle tijde om een controle kan vragen, begrepen?’

Ik knikte en antwoordde, ‘Ja Meesteres. Natuurlijk.’

Natuurlijk was het natuurlijk. Ze kende mij al zolang en wist hoe ze me moest aanpakken.

‘Hoe gaat het met het kooitje? Welke heb je nu aan?’

‘Met het kooitje gaat het goed, Meesteres.’ Ik voelde meteen het klitje reageren. Nee, ontsnappen was er niet bij uit het metalen kooitje.

‘Ik draag het metalen kooitje, Meesteres.’

‘Goed zo, omdat het daar niet zo koud meer is, krijg je kledinginstructies voor morgen. Deze keer hoef je niet na te denken over wat je aan zult doen maar bepaal ik het. Morgen trek je een zwart jarretelgordeltje aan, het zwarte slipje met open kruis en een zwart kanten bh’tje. Je zult je geil en opgewonden voelen door je lingerie en je kooitje zal prominent en altijd zichtbaar zijn.

Ondanks mijn afstand, zul je je geil voelen en zal je klitje laten merken dat je opgesloten en van mij bent. Duidelijk?’

Ik bloosde en als ik bloos betekende dat vaak dat ik een erectie en opgewonden raakte.

‘Ja Meesteres, dank U.’

‘Oh ja, ik weet dat je, sinds dat je klitje opgesloten zit, nog al eens de neiging hebt om met je tepeltjes te spelen.’

Wederom bloosde ik.

Inderdaad, sinds mijn klitje buiten bereik was gekomen, waren mijn tepels belangrijker geworden.

Zowel voorzichtig aanraken wond me op als ook de klemmetjes met de stroom erop.

Zoals onlangs is gebleken, kon ik zelfs klaarkomen door stroom op mijn tepeltjes te zetten.

Ze ging verder ‘morgen, nog voor je een slok koffie drinkt, plak je een tepelcover op elke tepel. Je hebt die ooit van mij moeten kopen en die ga je morgen gebruiken, duidelijk?’

Natuurlijk was het duidelijk. Die vreselijke ronde plakplaatjes die moesten voorkomen dat men een stijve tepel zou zien door de kleding heen.

Maar als ze op de tepel geplakt zaten, kon ik ze ook niet aanraken.

Alweer een erogene zone afgeschermd voor mij.

‘Ja Meesteres, duidelijk. Ik moet ze wel gaan zoeken maar ik denk wel dat ik weet waar ze liggen.’

‘Goed zo, en voor de zekerheid stuur je maar een foto op.’

Ik knikte, het voelde nu al als een straf aan.

‘Dank u Meesteres.’

Het kooitje was strak gevuld. De balletjes stonden ook strak gespannen in het zakje.

‘Goed, je weet wat je te doen staat, nog een fijne avond.’

Nog voor ik iets kon zeggen, was ze weer verdwenen.

Mij achterlatend met een stijf klitje in het kooitje en opgewonden als een puber.

Die avond heb ik wel een film gekeken maar vanwege de opdracht voor morgen, had ik er weinig van meegekregen.

Met een goed gevoel kroop ik onder de wol, kooitje nog steeds aan en dat voelde als een bescherming.

Na een goede nachtrust werd ik wakker.

Ik zwierde mijn benen over de rand van het bed en liep naar mijn ladekast,

Opende de lade met bh’tjes en pakte een schoon zwart kanten bh’tje eruit.

Daarna opende ik de lade met damesslipjes en al snel had ik het zwarte slipje met open kruis gevonden.

Het zwarte jarretelgordeltje had ik ook snel gevonden en ging op de rand van het bed zitten.

Het duurde even maar het gordeltje was aan.

Het bh’tje volgde en even later stak het metalen kooitje, door niets bedekt, door de opening van het zwarte slipje.

Zoals het hoorde, was ik meteen opgewonden en liep de badkamer in.

Ik keek in de spiegel en schaamde me.

Een volwassen man, in lingerie.

Hoe dan ook, het voelde lekker aan en ik scheerde en waste me.

Mijn oksels deed ik ook meteen en toen ik klaar was, nog een klein plasje en ik liep naar beneden.

Ondanks dat ik niet echt stil was geweest, was Poes nog steeds diep in slaap.

Pas toen ik met mijn kop koffie het kantoortje inliep, de lamp aandeed, rekte ze zich uit.

‘Wil je niet even naar buiten, Poes?’

Poes draaide zich eerst nog een keer om en besloot om op de andere zijkant nog even te blijven liggen.

Ondertussen zette ik mijn computer aan en terwijl die opstartte, ging ik op zoek naar de ‘vreselijke’ tepelcovers.

Het duurde even maar ik had ze gevonden.

Ik pakte ze uit, haalde de plakbescherming eraf en plakte de eerst over mijn linkertepel.

De tweede volgde en mijn zo enorm gevoelige tepeltjes waren onbereikbaar geworden.

Ik deed het bh’tje weer goed en toen ik mijn handen over het bh’tje liet glijden, ik niets voelde, reageerde het klitje desondanks toch.

Ondanks dat ik mijn tepeltjes niet kon aanraken, niet erin kon knijpen, werd ik toch geil en opgewonden.

Ik bloosde en herinnerde mij ooit een filmpje van een slaaf, die ook een kooitje droeg, en net boven het kooitje, op zijn onderbuik een kunstpik had zitten.

Een Meesteres trok die kunstpenis af alsof het de pik was van de slaaf en hoe raar het ook klinkt, de slaaf kreeg een orgasme terwijl het niet zijn pik was die afgetrokken werd.

Het brein is echt het grootste seksorgaan dat een mens bezit.

Terwijl ik een slok koffie neem, de kranten doorblader, is Poes wakker geworden en wil naar buiten.

Het is vandaag bewolkt maar niet koud.

Geen dag om erop uit te trekken.