Fantasieën van Roodkapje

Ik aanbid jou. Jij bent mijn godin. Ik wil je voeten kussen. Ik kus de grond waarop je loopt. Als je stopt met lopen geef je een trap naar achter. Als je gaat zitten, ben ik je voetenbankje. Daar ben ik eigenlijk te groot voor, dus je mag kiezen wat je als voetenbankje wil gebruiken. Mijn hoofd (gezicht naar de grond) als ik dom ben geweest. Mijn borsten, die naast zacht ook gevoelig zijn. Of mijn billen of buik, die ook zacht zijn.

Je bent vandaag in een brave bui. Je bent klaar om te subben. Ik geef je opdracht om alvast op mij te wachten terwijl ik nog ergens mee bezig ben. Op je knietjes, in de hoek. Je draagt een collar met een touw eraan.

“Je had al lang uit de hoek mogen komen,” zeg ik even later. Arme M, die is daar maar blijven zitten. Zo veel toegewijde braafheid is aandoenlijk en vertederend. “Kom nu maar bij me op schoot. Je mag de Donald Duck lezen. Maar goed luisteren he?” Ik geef een rukje aan het touw.

“Ja Moeder,” zeg jij. Je komt op schoot zitten, dicht tegen me aan. Ik smeer vaseline op je knietjes, die inmiddels wel een beetje beurs moeten zijn van het zitten.

“En ga nu maar over de knie. Zo ja, met je mooie hoofd naar voren.” Ik geef een rukje aan het touw. “Je mag zo de Donald Duck weer, nu even goed luisteren… Wat zie ik daar? Billetjes!” Ik geef een paar meppen. Pets pets pets!

Een sadistisch, vermaakt gevoel trekt door me heen. Ik wil je zien lijden. “Nu wel gaan huilen he?” zeg ik. Pets pets pets. Ik trek je hoofd aan je haar omhoog. “En, moet je al huilen?” vraag ik. “Nee,” antwoord ik mezelf.” Ik sla wat harder. Pets pets pets. Opnieuw trek ik je hoofd aan je haren omhoog. “En nu?”

Ik sla totdat ik een milde mengeling van angst, pijn en genot in je ogen zie. Daarna duw ik je ruw van mijn schoot af. “Zo,” zeg ik.

Ik ruk weer aan het touw. Je moet overeind komen. Het is tijd om te knuffelen. Je mag bij mij op schoot en ik wil je nog wel een verhaaltje voorlezen. “Ik vind je nog steeds lief en ik ben nooit boos op je geweest,” zeg ik. Jij kruipt braaf weg in mijn schoot en we knuffelen.

Over de auteur: Roodkapje