’n Overpeinzing: foto’s

Foto’s.

Steeds vaker vraag ik mij af waarom ik nog een foto zal plaatsen, toen ik nog een D/s dynamiek zat was ik daar trots op

Een foto plaatsen,  dat wilde ik laten zien aan anderen… “kijk, dit zijn W/wij”.

Dat “W/wij” was echter geen foto van ons S/samen, daar hij getrouwd was en zijn liefhebbende  echtgenote had aangeven het liever allemaal “niet te wilen weten”, m.a.w. hij ging vreemd. 🙄

Maar goed… op “O/onze foto’s” was het dus altijd mijn gestriemde lijf. Het waren mijn borsten met touwtjes, klemmen en kaarsvet op de foto, ik was degene die vast stond of lag of zat al dan niet geblinddoekt met balgag in… .

Toch voelde het voor mij, alsof het het van O/ons wans, want ik voelde mij na meer dan vijf jaar, de volle honderd procent van hem.

Maar nu, nu… D-loos, voelt het dat wanneer ik een foto plaats, dat ik mijzelf in een etalage zet, alsof ik in de uitverkoop ben.

Het is de zoveelste poging tot een nietzeggend sexy subtiel erotisch tieten-kutje-kijk hoe leuk ik ben-kiekje… en kijk, ik krijg een ♡, een opmerking, misschien een 👍.

Echter.

De eenzijdige aandacht van vreemden brengt mij echter niet wat ik daadwerkelijk wens

te voelen… .

…

Over de auteur: luce