Van douche naar huwelijk

De eerste keer dat ik hem zag, stond hij in de regen.

Zeiknat.

Regenjas, werkbroek, kaplaarzen aan, een walkietalkie in zijn hand en hij gaf aanwijzingen aan de man in de kraan die een stalen buis manoeuvreerde richting de singel.

De singel liep door het winkelcentrum waarboven ik woonde.

Ik had ze al zien rondlopen, die bouwvakkers, die hard werkende mannen die door weer en wind de klus moeten klaren.

Er moest een brug gebouwd worden, om de doorgang van de wijk te bevorderen.

Het was februari. Koud en nat. Nat vooral… en ik had een geweldig uitzicht op die mannen.

Iedere ochtend toen ik naar mijn werk ging liep ik langs “de bouwput”. Iedere ochtend kreeg ik een overdreven vrolijk “Goedemorgen” van de mannen onder begeleiding van grijnzende blikken.

Ze waren al druk aan het werk, “soort van”.

En iedere ochtend kreeg ik meer en meer hartkloppingen als ik er langs moest lopen… en erger, ’s middags wanneer ik naar huis liep, weer!

Alleen nu waren ze niet aan het werk. Het werk lag stil en te midden van de bouwvakkers stond vaak een krat bier en de nodige papiertjes van versnaperingen van de lokale bakker.

“Kom wat drinken” vroegen ze dan. Nee, dat durfde ik niet. Ik hield het wel bij kijken en een voorzichtig “Hoi, goedemorgen”.

Het werd mei. Het werd negentien mei.

Hij stond aan het hek die ochtend. Liep langs het hek met mij mee. Probeerde mij over te halen om ’s middags een wijntje te komen drinken, na het werk. “Of misschien iets anders” grijnsde hij.

Ik stond stil en keek in de meest mooie bruine ogen die ik ooit gezien had en hij heeft heel heel veel wimpers.

Zijn ogen stonden vriendelijk, zijn shirt vaal en zijn werkbroek was vervangen voor een korte broek.

Groot, sterk, met een woest uitziende paar dagen baard, grote handen en hij was “de Baas” daar.

Ik vond hem meer dan leuk.

Dagen heb ik zwijmelend uit het raam gekeken.

Soms stiekem, soms brutaal, gewoon over de reling van mijn balkon… altijd een geintje, altijd een praatje.

Ik vond hem echt heel erg leuk.

(De honkbalspeler en ik stonden ook op een dag samen op de bouwmannen neer te kijken. De honkbalspeler en ik waren “vrienden met voordelen”, hij op de rebound van zijn scheiding en ik, tja, ik was gewoon geil.

De seks was geweldig, we gingen ook uit eten en keken samen naar honkbal. We gingen dagjes weg, naar Artis. Soms sliep hij bij mij, soms ik bij hem, in Amsterdam.

Maar hij was niet “mijn ware” en ik niet de zijne, dat wisten we beiden.

“Waarom nodig je hem niet gewoon thuis uit” had de honkbalspeler toen gezegd terwijl we over de balkon reling hingen. “Dat durf ik niet” zei ik toen.

Bang, omdat ik voelde dat dit toch anders was.)

“Durf je niet?” vroeg hij, zijn vingers gleden door de tralies van het hek.

Ik schudde in stilzwijgen mijn hoofd… “Bij de jongens niet?” en hij keek even naar zijn collega’s.

Ik knikte lichtjes… “dan kom ik vanmiddag toch gewoon naar jou toe… hoe laat ben je thuis?”

Mijn hart sloeg een slag over. “Rond vijven” kreeg ik amper uit mijn mond, mijn mond was gortdroog, “…en nu moet ik gaan” en liep in gestaagde pas door.

Aan het einde van de straat draaide ik mij nog snel even om. Hij stond er nog, staarde mij na, zwaaide. Ik stak ook even mijn hand op.

De hele dag bleef hij in mijn gedachten rondspoken. Werken was een drama, de dag duurde lang.

Met lood in mijn schoenen mocht ik eindelijk naar huis, ik had nog vergadering gehad en het was eerder tegen zessen dan tegen vijven, de bouwplaats was leeg.

Ik was ergens opgelucht maar ook onwijs teleurgesteld.

Eenmaal thuis had ik net mijn schoenen uit en mijn jas opgehangen, toen mijn deurbel ging. Mijn hart maakte een sprongetje. Ik deed open en daar stond hij.

Lachend.

“Hai, ik zal mijzelf nu maar even netjes voorstellen” zei hij en stak zijn hand uit, zei zijn naam. Ik nam zijn hand aan, warm, stevig… en zei de mijne, opende de deur verder en liet hem binnen.

Hij deed zijn schoenen uit en verontschuldigde zich voor de viezigheid. Hij zat onder de modder en weet ik veel wat.

“Zal ik eerst maar even gaan douchen?” zei hij. Overrompeld als ik was, stemde ik toe, gaf hem een handdoek en liet hem toe in mijn douche…

… terwijl hij douchte, wist ik niet wat ik moest doen.

Koffie zetten? Ik heb geen bier in huis? Ook geen wijn… en nu? Wat moet ik nu doen, zitten… wachten tot hij klaar is?

Ik hoorde dat hij de douche uitzette.

“Uhm” hoorde ik zijn stem… “zou je even mijn rug willen afdrogen”. Ik liep naar de badkamer waar hij in vol ornaat in de deuropening stond, schaamteloos naakt en hield de handdoek voor zich uit.

Ik pakte de handdoek aan en hij draaide zich om. Ik droogde zijn rug af, zijn billen… bukte en droogde zijn benen af. Hij draaide zich om, pakte mij bij mijn schouders en rukte de handdoek uit mijn handen.

Duwde mij tegen de muur.

Zijn lippen waren akelig dichtbij die van mij…

we belanden op bed. Beiden ondertussen naakt. We hadden een onstuimige nacht waarin we elkaar aflebberden en gretig afneukte. Nahijgend vielen we uiteindelijk in slaap.

De volgende ochtend, hoewel dichter bij zijn werk dan ooit te voren, kwam hij te laat op zijn werk en ik, ik was nog net op tijd…

die dag,

die negentiende mei van het jaar tweeduizendenvier ontmoette ik mijn man en zo is het gekomen.

❤️

Dit is geen fictie!

© *luce*

Over de auteur: luce